Soruşsan, hər kişinin həyatında mütləq bir “Təhminə”si olub..
Və.. İlk öncələri sevmərsən öz “Təhminə”ni..Sırf onunla xoşdur deyə bu münasibətdən məmnun hiss edərsən özünü..Deyəsən, biraz da qorxarsan, özünü sevgi burulğanına təslim etməyə..Zənglər, mesajlar, görüşlər həyatıvızın vazkeçilməz bir hissəsinə çevrilər..Hər şeydən fərqlidir bu duyduğun hisslər..Həyəcanlı, rəngli, biraz da dəlisov hisslər..Günlər, aylar, illər doğmalaşdırar sizi..Zamanla “Təhminə”siz də yaşaya bilməyəcəyinidə dərk etməyə başlayarsan..Hər şey də ele oradan başlayar..”Spartaklara”, “Qəssablara”, və ətrafındakı hər bir kəsə qısqanarsan..Hər şeydən, hər kəsdən qorumağa çalışarkən, bəzən qəlbini qırarsan, bəzən ağladarsan, bəzəndə bezdirərsən öz “Təhminə”ni..Buz kimi soyuq olmağa çalışarsan..Qüruruna sığışdıra bilmərsən “Səni itirməkdən qorxuram” deməyi..Acılı-şirinli xatirələrinizin, küsüb barışmağınızın sayı-hesabı olmazkən, sevginiz də hər gün bir az daha artar..Və.. Hər şeyin bir sonu olduğu kimi, bunun da biri sonu olar..Nədənsə, çox vaxt “Zaur”lar ölmür..Bəlkə, ölməyi də qüruruna sığışdıra bilmədiyi üçün..Bəlkə ölməyi də bacarmadığı üçün..Ölən hər zaman “Təhminə” olar..Hərdən əksi də olar, Bəzən cismən ölər, dəfn edərsən..Bəzən isə, sadəcə ürəyinə dəfn edərsən, sonda da, ya ölərsən, ya da məzarlıq olarsan.....✍