Yenə sən düşürsən ağlıma, qırğınlığımla. Oxumayacağın nə məktublar yazdım sənə bir bilsən. Heç bilmədiyin bir “ mən” gizlədim hər sətrimdə. İçimdə sənə, ikimizə aid nə varsa, yazdım, qaraladım, boş kağızlara.Bitmədin yenə. Saldım ruhumu sonsuzluğa bir gecə vaxtı. Səssiz səmada səni axtarırmışcasına..Cəsədimin gəzdiyi bu şəhərin qorxunc girdabında sənsizlik bəsləyirəm, içimi yandıran buruq şam işığında.Nə zaman qırıq, tökük bir gül görsəm yeri, göyü boş kainatda önəmsəməməzliyin düşür ağlıma. Cavabını bildiyim fəqət cavabalaya bilmədiyim bir yığın “ sən.” Yoxluq içində boğulan bir “ mən”
Uzat əlini, çək al mənliyimi bitmək bilməyən dərdlərdən. Özümü unudalı illər oldu. Yoxluğun nələri aldı sovurdu bir bilsən, aldığın ahlar, bitməyən yaralar.