Onlar Bilmirler ki...



Bedii eser oxumayanlara yazığım gelir.Onlar tekce bu dünya ile kifayetlenmeli olurlar.Onlar bilmirler ki, "Böyük Qardaş" yalnız yaşca böyük qardaşlara deyilmir.Onlar bilmirler ki, ümidsizliyin adı var,o da Qodotdur. Qürurun adı Elizabet,edaletin adı Attikus olan kimi..Onlar bilmirler ki,ümidin de çekisi var-35 kiloqram. Onlar bilmirler ki,ovuclardakı döymelerle de danışmaq olar. Onlar bilmirler ki, Ehmedlide yaşaya-yaşaya Parisin küçelerinde yağışın altında çetirsiz gezmek olur. Onlar bilmirler ki,denizin kenarıyla qaçan alabaşa sümük atsan,quyruğunu bulamayacaq,çünki o ferqli itdi,ferqi it olmamağındadır. Onlar bilmirler ki,balıqqulağı söz haqqıdır. Onlar bilmirler ki, nefes yellenceyi karusel deyil. Onlar bilmirler ki,dünya oyandıqları her gün böceye çevrilen Zamzalarla doludur. Onlar bilmirler ki,esrimizin qehremanı Peçorin ile esrimizin Seyavuşu müxtelif esrlerde yaşayıb. Onlar bilmirler ki,Rio-Pyedrasahilinde oturub ağlayanlar, 11 deqiqe sonra ölmek qerarına gelir. Onlar bilmirler ki, "Arzu" adlı tramvayın nömresi 42-dir ve o sizi heç arzulamadığınız bir yere aparır.

Onların öz Anna Kareninaları,öz knyaz Mışkinleri,öz Jal Valjanları yoxdur. Onlar Co Raytın Annası,Bortkonun İdiotu,Tom Huperin Valjanı ile razılaşmalı olurlar. Onlar sözlerin gücünü başa düşmürler,onların yaratdığı möcüzeye baxmaq istemirler. Sözlerin çekdiyi resmleri görmür,sözlerin bestelediyi neğmeleri eşitmir,sözlerin oyatdığı hisslerin ağzını kilitlemek isteyirler...