Qeribe dünyadır. Olmaz dediklerimi oldurmuşam, qınadığım çox şeyi başıma getirmişem, güclendiyim yerden qırılıb guppultuyla yerin dibine batdığım anlar olub, sehv üstüne etdiyim sehvlerden dağ yaranıb, qelbim sınıb, inciyib, küsüb ve daha saysam bitmeyecek hallar yaşanıb. Amma heyatımın heç bir yerinde yaşamaqdan vaz keçmemişem. Bezen, daha doğrusu çox vaxt semaya baxşmışam, orada meni anlayan birinin var olduğunu hiss etmek içimi rahatladıb. Çünki meni menim qeder tanıyacaq şexs başqa canlı ola bilmez. Heç kime öz sirrimi emanet etmeyecek qeder qapalı, heç kime qelbimi açmayacaq qeder de özüme xas qürurluyam. Men dünyaya baxıram, sevdiyim şeyleri seçirem ve ondan başqalarını sevmirem. Yaxşı ki, bu dünyanın seması var. Yoxsa içime boğulub yaşamağa sebeb tapmazdım. Eledir axı, yaşamaq isteyene başının üzerinde adi bir semanın olma sebebi de besdir