Bir insanı sevmənin də ədəbi vardır.. Həddini aşmadan, əndazədən çıxmadan, özünü unutmadan etməlisiz, bunu.. Etməliyik.. İnanclarınızı onun uğrunda dəyişmədən, özünüzü sözün əsl mənasında həlak etmədən quracaqsız münasibətinizi.. Fikrinizi ancaq ona verib zikrinizi ancaq onun adı ilə anmamalısınız.. Özünüzü unudub onu xatırlamağı da seçməməlisiniz.. Duyğuları idarə etmənin çətin olduğunu bilirəm, amma mümkünsüz də deyil.. Indi bunun üçün yorulmaq, günü-gündən onun üçün həlak olmaqdan yaxşıdır və daha ağrısızdır..
Ola bilər ki o dünyanın ən yaxşı insanı olsun.. Yenə də heç kimin ruhu sizinkindən üstün yaradılmayıb.. Özünüzə tay tutun, amma özünüzdən üstün tutmayın.. Əgər daima sizinlə qalmasını istəyirsinizsə buraxmağı biləcəksiz.. Sevgidə azalmaq mütləqdir.. Çoxu ruha zərərdir və insan qəlbi bir dəfə yandısa bir də sağala bilmir.. Sevgi yanğınların ən şirinidir ki yandıqca yanmaqdan həzz alır, sonda geriyə külünü buraxırsan.. O külü toplama həddinə gəlmədən içinizə su səpin ki özünüzə gələ biləsiz..