Güvənmək istəyir insan, güvənmək. Sevgili olmasa da olar. Gözünü bağlayanda bütün yorğunluğunu, bütün ağrılarını, bütün yükünü unudub, güvəndiyi insanın yanında özü ilə rastlaşmaq istəyir. Bir insanın olmazda olmazlarından olmalıdır qarşısındakına güvən verməsi və aldığı güvənə sahib çıxması. Ama görürük ki heçkimə nə güvən vermək sərf edir, nə aldığı güvənə sadiq qalmaq, nə də sahib çıxmaq.. Ən pisi də güvən verdiyini zənn edən və bizim güvənmək üçün özümüzü zorladıqlarımızın bizi yorması.. Yorursa, çalışmayın, dəyməz. Bir insana güvənmək üçün özünüzü zorlamayın. Onsuz elə bir an gəlir ki baxdığınızda o insana güvənərkən taparsınız özünüzü. Əgər çalışacaqsınızsa beləsi üçün çalışın. Başqası yorar.
Niyyəti bəlli olan insanlardan zərər gəlməz. Ancaq niyyətinin nə olduğu bəlli olmayandan uzaq duracaqsan.