Artıq bir yerdən sonra önəmi qalmır heçnəyin..Saçlarının uzunluğu,qısalığı artıq bir məna daşımır,daramaq üçün güzgü önünə həvəslə qaçmırsan..Gözəl görünmək üçün səbəblərin də tükənir "əşi əsas rahatlıqdır"deyib kəsib atırsan...Səhərlə,gecə də itirir mənalarını..Yatmaq üçün gecəni,şirinçay içmək üçün səhəri gözləmirsən..Günün hər saatı eyni kədərə bürünür,bir insan çoxmu, bir insan əksikmi heç dərd etmirsən..Varlarsa varlar,yoxlarsa yoxlar sloqanı ilə yaşamağa başlayarsan..Bir vaxtlar insan içindən qaçıb başını qatan,artıq o sən olmursan..Elə həmin yalnızlığı milyon içərisində yaşamağa başlayarsan..Ehtiyac qalmır qaranlıq səssiz otaqlara,çünki o qaranlıq artıq bütün hüceyrələrində yaşayır,qaranlıq sən olursan..Həyəcanla,maraqla izlədiyin o filmlər artıq sıxıcı gəlməyə başlayır..Yaşamağa səbəb axtardığın vaxtlar başlayır beləcə..Ümidlər hələ də olduğu yerdə qalır..Bəli ümidlər heç bir zaman ölməz..Ama bir zaman sonra onlar belə sıxılır bu yaşamdan sadəcə "olacağı varsa olsun"a sığışıb hədər olub gedir..