(...)Ruhi xəstəxananın bağçasında siqaret çəkirdim. Maraqdan, deyəsən, birtəhər özümü orada tapdım. Özünü kifayət qədər normal aparan bir adamla üz-üzə gəldik və mən onun qırx yaşlarında olduğunu düşündüm. Başımı bir neçə dəfə çevirsəm də, gözlərini məndən ayırmadı. Geyimindən bildiyimə görə orda qonaq olub, xəstə olduğunu deyə bilmədim.

Əvvəlcə bir az tərəddüd etdim, sonra cəsarətimi toplayıb kiçik addımlarla ona yaxınlaşdım.

"Mənə bir siqaret ver" dedi dərhal.

"Niyə burdasan?" dedim.

Siqaretini yandırıb yenidən mənə baxdı. Gözünü belə qırpmırdı, qorxmuram desəm yalan olar. “Gününüz xoş keçsin” diləyi ilə uzaqlaşmaq qərarına gəldim. “Bəlkə də səhv sual verdim. Bəlkə mən onu darıxdım, yoxsa dəlidir, bilmirəm!” öz-özümə düşündüm.

"Niyə burda deyilsən?" arxamca qışqırdı. O qədər qışqırdı ki, arxamı çevirməyə qorxdum. Bu, dəlilik içində qışqırmağa bənzəyir.

Üzümü çevirdim, olduğum yerdə, yaxınlaşmadan üzünə baxdım.

O, bu dəfə daha yüksək səslə təkrarladı;

“Niyə burada deyilsən?

Bu qədər fırıldaqçıların, bu qədər vicdansızların, bu qədər xəyanətlərin ortasında dayanmağı necə bacarırsan? Orada rəngsiz, süni bir dünya var ki, orada uşaqlar güllələnir, güllər qoparılır, sevgi boşa çıxır, ümidlər itirilir. Uyuşmazdım uyuşmazdım, səs-küydən yata bilmirdim. Çirkli, təkəbbürlü, vulqar dünya var. Minlərlə insan var ki, öz maraqları üçün ən son model avtomobil çəkirmiş kimi sizi bıçaqla çəkəcək. Qanınızı sormaq üçün çoxlu vampirlər. Sizi istifadə olunan və atılan çirkli dəsmal kimi hiss etdirəcək bir çox qatil...

sən niyə burda deyilsən?(...)