Axşam saatları idi, hava qaralmışdı. Qəfil hotelin işıqları söndü. Belə hallarda 5-10 saniyə sonra generator işə düşürdü və işıqlar yenidən yanırdı. Lakin bu dəfə belə olmadı. Məlum oldu ki, generatora dizel alınmayıb.Yadıma düşdü ki, harasa kiçik şamlar qoymuşdum. Cütlüklər üçün masa bəzəyəndə lazım olurdu. Bir-bir dolabları açıb əlhavasına içini yoxlayırdım. Zülmət qaranlıqda nəsə tapmaq müşkül məsələyə çevrilmişdi. Qadın səsi məni axtarışdan ayırdı.
- Axşamınız xeyir, - o dedi.
- Axşamınız xeyir. Xanım, təəssüf ki, hal-hazırda sizə xidmət göstərə bilməyəcəyəm...
- Eybiyox, - qadın sözumü kəsdi, - sadəcə oturmaq istəyirəm.
Şamları axtarmağı dayandırdım. Qaranlıq və sükut qəribə abu-hava yaratmışdı. Gərginlik hiss olunurdu.
- Siz də bunu xoşlamırsınız? - qadın soruşdu.
- Nəyi?
- İki nəfər arasında olan səssizliyi. Adam birtəhər olur. İnsanlar özünü rahat hiss etmək üçün mütləq danışmalıdırlar?
- Dialoqumuz mənə " Kriminal qiraət" filmini xatırlatdı.
- Hə, mənə də, - elə bildim bu sözləri deyəndə o gülümsədi, - Nə yaxşı bir-birimizi görə bilmirik.
- Bəyəm bu yaxşıdır?
- İnsanın gözlərini görməyəndə onunla daha rahat danışmaq olur. Yoxsa adam heç nəyi etiraf edə bilməz.
- Etiraf? Məsələn, nəyi?
- Məsələn, bir vaxtlar törətdiyi qətli.
- Niyə insan birdən etiraf etmək qərarına gəlsin?
- Çünki illərdir etdiyi əməl onu rahat buraxmır, vicdanını sızladır.
- Bəs qətli törədəndə vicdan harada idi?
Qadın susdu. Artıq onun getdiyini düşünməyə başlayırdım ki, danışdı:
- Bəzən qurban özü günahkar olur.
- Məncə belə sözləri qatillər fikirləşir.
- Həmişə yox. Bax, məsələn, bir qadının sevgilisi olur. Mehriban münasibət yaşayırlar. Qadın ona etibar edir, ürəyini verir. Zamanla kişi onunla daha yaxın olmaq istəyir. Qadın sevgilisinə inandığı üçün razılaşır. Günlərin birində, kişi qadını şəhərdən kənara aparır. Bir evə gedirlər və orada sevişirlər. Sonra kişi siqaret almaq adı ilə çıxır və qayıtmır. Çox keçməmiş dostu gəlir, deyir ki, onunla da