“Meni gözel xatırla…
Bunlar son misralar…
Ferz et ki, bir külek idim, esib keçdim heyatından…
Ya da bir yağmur, sel oldum çöllerde…
Sonra torpaq çekdi suyu canına
Yox olub getdim, belke röya idim seninçün
Oyandın ve men bitdim…
Meni gözel xatırla…
Çünki sevdim senin men her şeyini…
Sene sirdaş oldum, dost oldum
Qoynumda ağladın…
Üzüne vurmadım heç bir nöqsanını
Meni üzdün qınamadım
Alışmışdım vefasızlığa, el oldun aldırmadım…
Meni gözel xatırla…
Sehifelerce mektub buraxdım sene
Şeirler yazdım her gece çoxunu oxutmadım…
Saxladım günahını, savabını içimde, sessizce getdim
Senden evvelkiler kimi sen de başa düşmedin…
Meni gözel xatırla…
Sene unudulmaz geceler buraxdım
Sene en yorğun sabahlar
Gülüşümü, gözlerimi, sonra sesimi buraxdım…
Söylenmemiş ”Salamlar” buraxdım her künce
“Vidalar” buraxdım dayanacaqlara…
Ne axtararsan bir sevdanın içinde
Artıqlamasıyla buraxdım arxamda…
Meni gözel xatırla…
Dizlerimde yuxuya getdiyini düşün
Saçını oxşadığımı, üşüyen ellerini isitdiyimi düşün…
Sevincli olduğun anları getir gözünün önüne
Alnından öpdüyüm deqiqeleri…
Bir azdan qapını döyeceyimi düşün…
Teeccüblendirmeyi sevirem bilirsen
Buda sene son surprizim olsun…
İndi seninle yaşanan günleri ateşe verirem…

Gedirem…”