m var"
"Təsadüfən mənə zəng eləməyini Murad istəməyib səndən? Məni tutdura bilməyəcəksiz. Həə bu arada Murad sağalıb. Öldürə bilməmişəm."
"Mənə inanmadığını bilirəm Fuad. Bax qulaq as mənə. Mən Muradın bir qatil olduğunu, bacımı atasının qaçırdığını təzəlikcə öyrəmişəm. Murada nifrət edirəm. Ondan zəhləm gedir."
"Buna niyə inanım ki?"
Zeynəb artıq əsəbləşirdi. Amma əl çəkməyəcəkdi.
"Sənə inandığımı sübut etməyimi istəyirsənsə bu gün axşam saat 10da "Bizim" kafedə ol"
Zeynəb bunları dedikdən sonra cavabını gözləmədən adboy verdi.
Gələcəyinə inanırdı. İnanmaq istəyirdi.
Telefonu yatağın üzərinə ataraq hamama getdi. Yaxşıca çimdikdən sonra otağına geri qayıtdı. Saat artıq 8 idi.
Tez üstünü dəyişdi. Aşağı enib xalasını və bacısını öpüb evdən çıxdı. Cəsur olmalıydı Zeynəb. Onu inandırmalıydı. Əks halda bu işin sonu yaxşı bitməyə bilərdi. Sadəcə 1 həftəsi vardı Zeynəbin.
Fuadı bu bir həftə ərzində özünə inandırıb öldürəcəkdi. Şünkü Murad bir həftədən sonra xəstəxanadan çıxacaqdı. Və çıxdığı an hər şeydən xəbəri olacaqdı.......
Kafeyə çatmağıma az qalmışdı. Pəncərədən onu gördüm. Off pəncərə tərəf də yer seçmişdi. Biri görsə mən bitdim. Murad məni yaşatmaz.
Amma bunu Murad üçün edirdim. Fuad az qalsın Muradla mənim aramda sonsuz məsafə açacaqdı. Bunun cəzasını çəkməlidi. Son cəsarətimi toplayıb kafedən içəri girdim.
Məni gördü. Yanına getməyə başladım. Ayağa durdu. Mənə əl verdi. Oturduq. Mənə diqqətlə baxırdı. Sanki bir səhv söz deməyimi ya da səhv hərəkət etməyimi gözləyirdi.
Mən də inada onun gözlərinin içinə baxacaqdım. Qorxduğumu ya da həyəcanlı olduğumu düşünməməliydi.
Birinci o söhbətə başladı.
- Məni bura hər halda boş boş üzümə baxmaq üçün çağırmamısan Zeynəb?
-Əlbəttə yox. səni inandırmaq istəyirəm artıq Muradı sevmədiyimə. ona görə bura gəldik.
-Buyur. səni gözləyirəm. Sübut elə.
Həyəcandan əllərim titrəyirdi. Lənət olsun. Başa düşəcəkdi.
-Qulaq as Fuad bunu sənə necə sübut edəcəyimi bilmirəm. Amma sənin istədiyini edə bilərəm. Bəlkə mənə