görüşmürük. Darıxmışam sənin üçün. Geri gəldim. Amma darıxdığıma görə yox. İntiqam üçün."
Murad asta səslə danşdı.
-Bitdin sən Fuad. Öldün. Zeynəbi bu işə qarışdırmamalıydın
Əslində mən qısa müddətdə tanıdığım insanların həyatımı dəyişdirməsinə niyə icazə verirəm ki? Günah məndədi. Eyni səhvləri təkrarlayıram hər dəfə. Amma ağıllanmıram.
İndi mənim xalamın yanına gedib Nərminin dərdlərini dinləyən qıza geri dönməm lazımdı. Amma mən yenə və yenə heç tanımadığım bir oğlanın evindəyəm.
Düşünmək üçün həmişə pəncərə qırağını seçirəm. Çünki düşüncələrimi pəncərə önündə danışmaq uşaqlıqdan bəri favorim olub.
Mənim indi oturub "Murad mənə bunu necə elədi?"deyə ağlayıb sızlanmam lazımdı. Amma bu dəqiqə hissizəm. Ağlayım mı yoxsa bütün bunların mənim başıma gəldiyi üçün gülün mü bilmirəm.
Tanımadığım bir oğlan yada daha doğrusu xatırlamadığım bir oğlan haqqında mənə nə desələrdə bir cavab verə bilməzdim. Hissizləşmək belə olur hər halda.
Ağlamaq insanı rahatladır deyirlər amma mən ağlamaqla heç vaxt rahatlamadım. Düzdü sulu gözəm. Nə oldu olmadı ağlayıram. Amma bu rahatladığım mənasına gəlmir. Daha çox içimdəki yaraların acısından ağlayıram.
Ağlamağı sevən bir qız deyiləm. Amma nədənsə başıma gələn bütün hadisələrdə gözlərim dolur.
Bu gün Fuadın mənə dediklərini önəmsəmədim. Murad mənə xəyanət edib yoxsa həqiqətən iş üçün gedib maraqlandırmadı. Sadəcə axmaq yerinə qoyulmuşdum.
Bəlkə Muradı xatırlasaydım daha çox incinərdim. Bilmirəm. Bəlkə də belə hissiz olmaq ən yaxşısıdı.
Pəncərənin qabağında qəhvəmi içərkən evin qapı zəngi çalındı. Kim idi gələn? Heç kimlə danışacaq halda deyildim.
Amma məcburiyyət qarşısında gedib qapını açdım. Fuad əlində pizza və colayla içəri girdi. Acımışdım amma iştaham yox idi.
-Mənə yaxşılıq etmək məcburiyyətində deyilsən.
-Düzdü deyiləm. Amma vicdansızda deyiləm. Bu gün yemək yeməmisən. Bir yerdə yeyək.
Yox deməyəcəkdim. Fuad yaxşı birinə bənzəyirdi amma artıq "yaxşı" insanlar deyilən sözə inanmaq istəmirdim.
Fuadla birlikdə