Mafiyanın Sevgisi
Bölüm 11
İnsanlar hər zaman deyərdi- keçmişini bilmədən gələcəyində xoşbəxt olmaq mümkün deyil. Əvvəllər buna inanmazdım. Hətta gülərdim. Çünki niyə bir insan keçmişindəki səhvləri xatırlayıb gələcəyində kövrəlsin ki? Mən unutmaqdan qorxmazdım heç vaxt. Amma səhv fikirdəymişəm. İnsan keçmii olmadan bir heçdi. Əgər keçmişindəki səhvləri xatırlayıb dərs almasan gələcəyində də eyni səhvlərə yol verərsən.
Amma mən xoşbəxtəm yenə də. Ən azından sadəcə 2 ayımı xatırlamıram. Ailəmi, bacımı, xalamı xatırlayıram. Sadəcə Muradın dediyi o unudulmaz sevgini xatırlamıram. Offf. Məni burda dustaq saxlamaqla nəyi xatırlatmağa çalışır ki? Məcburi yox zamanla xatırlamalıyam.
Zeynəb bu fikirlərlə özünü boğurdu. Xatırlamaq istəyirdi. O sevgini, o anları yaşamaq. Amma heç nə xatırlaya bilmirdi. Pəncərə önündə oturub bütün günü ağlamaqla çarə tapırdı. Murad səssizcə otağın qapısını açdı. Əvvəlcə seyr etdi o çox sevdiyi məsum qadınını. Sonra əsəbləşdi ona belə günlər yaşadan adamı tapa bilmədiyi üçün. Bir əli qapının qulpunda qalmşdı bir əlini də yumruq edib yavaş yavaş divara vururdu. Bu anda Zeynəb onu gördü. Gözləri dolmuş halda baxdı Murada.
---məni burada boşuna tutursan. Onsuzda heç nə xatırlamayacağam.
Murad dərindən nəfəs aldı. Yavaşca içəri girdi. Zeynəbə yaxınlaşdı. O qədər yaxınlaşdı ki Zeynəb həyəcandan nəfəs ala bilmirdi. Əlini saçında gəzdirdi. Sonra dodaqlarında gəzdirdi əkini. Gözlərinin içinə baxdı. Zeynəb özünü ələ alıb danışmağa başladı.
---neyləməyə çalışırsan bilmirəm amma bu heç nəyi dəyişdirmir. Əmin ol
---sən də heç nəyi dəyişdirməyə bilər Zeynəb. Amma mənim hisslərimi daha da gücləndirir. Sənə hər toxunduğumda daha çox bağlanıram sənə. Daha çox arzulayıram səni. Sən indi başa düşməyə bilərsən. Amma bil ki nəfəs aldığım müddətcə sənə məndən heç kim toxuna bilməyəcək. Heç kimin səni sevməyə ixtiyarı yoxdu.
Murad bu sözləri deyib otaqdan çıxdı. Amma indi Zeynəb üçün daha çox çətin idi. Sanki bu oğlan özünə bağlamağın yolunu yaxşı