k səslə mətbəxdə olan anasını çağırdı:
- Fatma ana, mən çıxdım. Qəmər anasını "Fatma ana" deyə çağırırdı. O, öz doğmaca anasının yerinə kimsəni qoya bilmirdi. Lakin bunu heç vaxt Fatmaya bildirməmişdi.
Anası Fatma, yaş əllərini silə-silə qızının yanına gəlib:
- Mənim gözəl balam, get, Allahın izni ilə günün gözəl keçər, - dedi
Qəmər Fatmanın yanağına öpücük qonduraraq:
- Bax, indi mütləq dediyin kimi olacaq, - deyərək qapıdan çölə çıxdı.
Fatma da xırda gözləri ilə gülümsəyib:
- Ah dəli qız, - deyib mətbəxə yollandı. Qəmər, Fatma ilə Əlinin öz doğmaca qızı olmasa da, onu övladları kimi böyütmüş və ona sonsuz sevgi vermişdilər. 
Yol uzun deyildi. Malik yaxınlıqdakı kafedə onu gözləməli idi. Kafenin qapısına çatanda, Maliki içəridə əyləşən gördü. Tez-tez saatına baxır, ətrafa boylanırdı. İndi Qəmər ürək döyüntülərini çox yaxından hiss edirdi. O qorxurdu. Unutmadığı keçmişindən, yanlış qərar verməkdən qorxurdu. Bir anlıq geri dönmək istədi, ancaq, ailəsinin bu günə qədər onun üçün nələr etdiyini düşündü. Özünü onlara borclu hiss edirdi. Heç nə fikirləşmədən qapının cəftəsini açdı və içəri daxil oldu. İti addımlarla Malikə yaxınlaşdı. Malik Qəməri görən kimi cəld ayağa qalxdı. Bir müddət gözlərini ondan çəkə bilmədi. Sonra utanıb günahkar uşaq kimi, başını aşağı saldı. Qəmər onun bu halına gülümsəyərək:
- Salam, Malik, - dedi
Malik başını qaldırıb həyəcandan kəkələdi:
- S... Salam, Qəmər. Sonra anasının ona dediklərini xatırlayaraq Qəmərin stulunu çəkdi. 
Qəmər üzündəki gülümsəməni qətiyyən dəyişmədən stulda əyləşib təşəkkürünü bildirdi. Stolun üzərindəki çiçəkləri əlinə alıb qoxlayaraq:
- Çox gözəl çiçəklərdir, Malik. Çox sağ ol
Malik utanc hissi ilə Qəmərin gözlərinə baxaraq:
- Sənin kimi. Sənin kimi gözəldir, - deyib gülümsədi.
Qəmər, Maliki heç görməmişdi. Ailəsinin onu layiq gördüyü şərəfli bir insana ərə gedəcəyinə özünə söz vermişdi. İndi isə stulda onunla qarşı-qarşıya əyləşib, Maliki seyr edirdi. O, sarı, qıvrım saçlı,