çəlimsiz bir oğlan idi. Gülümsəyərkən tez-tez gözlərini qırpır, normal halda isə əlləri və barmaqları ilə oynayırdı. Bir müddət sükut oldu sonra Qəmər söhbətə başladı:
- Deməli sən, mühəndissən. Düzdür?
Malik eyniylə barmaqlarını bir-birinə toxunduraraq fikrini cəmləməyə çalışırdı. Qəmərin anidən verdiyi sual onu çaşdırdı. Sonra özünü toparlayıb dərhal cavab verdi:
- Hə, kompyuter mühəndisi. Sən də bialogiya müəlliməsi, elədir?
- Hə, elədir. Sanki, Malik 10 yaşlı balaca uşaqdır. Bu dəqiqə anasını görməsə ağlayıb onu haraylayacaq. Amma o balaca uşağın Qəmərə baxışları, onu qəlbən, ruhən sevdiyini və başqa kimsəni görmədiyini hayqırırdı. Bu hal Qəmərin mərhəmətli olan duyğularını yerindən tərpətdi və onun təmiz qəlbini riqqətə gətirdi. Onunla həyat gözəl yaşanar, kimi düşüncələrə qapıldı. Beləcə bir saat keçdi. Çox danışmasalar də Qəmər Malikdən sıxılmadı.
 Evə gələndə saat bir olardı. Soyuq Qəmərin içinə işləmişdi. Oktyabr ayı olmasına baxmayaraq qar yağırdı. Qəmər içəri keçib paltosunu çıxarıb, cəld sobanın yanına gəldi. Anası süfrə hazırlayırdı. Stolun üzərində çörək, kartof qızartması və Qəmərin ən sevdiyi yemək olan dovğa var idi. Masaya yaxınlaşıb dovğadan bir qaşıq yedi. Ləzəttindən gözlərinə işıq gəldi. Sonra, mətbəxə keçərək anasını səslədi:
- Fatma ana, mən gəldim.
Əlində tərəvəz tutmuş Fatma, qızını görcək gülümsədi.
- Nə vaxt gəldin?
- Elə indicə gəldim. Qarnım o qədər acdır ki, bu dəqiqə bütün dovğanı yeyə bilərəm, - deyib anasının istidən qızarmış yanağından öpdü.
Fatma Qəmərin nəvazişinə gülümsədi. Əlindəki tərəvəzi boşqaba qoyub, üzünü Qəmərə tərəf çevirdi.
- Bəs Maliklə yemədiniz?
- Fatma ana, Maliklə sadəcə çay içdik. Məncə ilk görüş üçün bu kifayətdir.
- Hə qızım, düz deyirsən. Sən Maliki bəyəndin? Mən istəyirəm hər şey ürəyincə olsun. Maliki uşaq yaşlarından tanıyıram qızım, o biraz qüsurlu görünsə də çox nəcib və zəkalı oğlandır. Qəmərin gözü pəncərəyə qonan və dərhal əriyən qar dənəciyinə ilişdi. Uşaq vaxtı anasının ona dediyi