i sözləri xatırladı “Hər qar dənəciyini göydən yerə mələk endirir” Sonra düşüncələrdən ayrılıb anasının verdiyi sualı cavabladı:
- Hə Fatma ana, bəyəndim
- Elədirsə bir az gözlə gəlirəm, - deyən Fatma, mətbəxdən çölə çıxdı. Bir qədər
sonra əlində üzüklə geri döndü.
- Bax, qızım, bu mənim nişan üzüyüm olub. İndi isə sənindir, tax barmağına. Hər kəs bilsin ki, sən artıq hərilisən.
- Fatma ana, buna ehtiyac yoxdur. Demədiniz ki, bir həftəyə nişan olacaq?
- Hə, Qəmər düzdür, lakin, özün də bilirsən, kənddə qızla oğlanın görüşünə yaxşı baxmırlar. Adına söz çıxa bilər və atan da bunu bilsə heç yaxşı olmayacaq. 
- Bəs, ata bu üzüyü görsə nə deyəcək? Deməyəcək ki, nişan olmadan bu təmtəraq nədir?
- Sən heç narahat olma. Mən onunla danışmışam.
- Yaxşı, necə istəyirsən. Atanın yemək vaxtıdır axı, niyə hələ də gəlmir? - deyən an qapı açıldı və Əli kişi içəri daxil oldu. Qəmər cəld onun yanına gəlib atasını qucaqladı.
- Atacan necəsən? Elə biz də səndən danışırdıq. Fatma ana süfrəni hazır edib. Sən də işdən gəlmisən, yaman ac olarsan.
Əli ağ saçlı, nurani sifətli bir kişi idi. İşləməkdən beli də bükülmüşdü. Qızının başına sığal çəkdi.
- Hə, Qəmərim, çox acmışam. Siz süfrəyə keçin, mən də əllərimi yuyub gəlirəm. Az sonra Əli kişi gəlib, masanın başındakı stulda əyləşdi. Beləcə yeməyə başladılar. Qaşıq boşqaba dəyib taqqıldayırdı. Heç kəs danışmırdı. Hərə bir şey düşünürdü. Taamdan sonra, Qəmərlə anası süfrəni yığışdırdı. Əli isə sobanın yanında əyləşib, televizoru yandırdı. Qəmər otağına keçmək istəyəndə atasını yerdə əyləşən görüb fikrindən döndü. Qayıdıb atasının yanında əyləşdi. Başını onun çiyninə qoyaraq dedi:
- Ata, səni lap çox istəyirəm. Qəmər öz atasını heç görməmişdi. Ona görə də ata məhəbbətinin tamamını saf qəlbli Əliyə verə bilmişdi. Əli o gecəni xatırladı. Hər bir hadisə kaset lenti kimi gözlərinin önündən keçdi. Şəhərdəki xəstəxanaya gedib uşaqlarının olmayacağı gerçəyini öyrənən Əli və Fatma o gün yol kənarındakı yerə uzanmış balaca uşağı tapmaqla