xoşbəxtliyin qapısını açdılar. O uşaq onlara Tanrının hədiyyəsi oldu. Ağlamaqdan mavi gözləri və sarı qaşları qızarmışdı. Bütün hər yeri yara içində, burnundan qan açılmış, ağzı partlamış halda idi. Fatma uşağı qucağına alıb əlləri ilə sardı. Soyuqdan, qorxudan uşaq tir-tir titrəyirdi. Fatma üzünü Əliyə çevirib dedi:
- Bu uşaq bizə hədiyyədir. O, bizim olsun, Əli, ikimizin.
Əli, uşağa yaxınlaşıb sarı buruq saçlarına toxunaraq nəvazişlə dedi:
- Balaca, sənin burada nə işin var? Adın nədir?
Uşaq hıçqıraraq bir-iki kəlimə söz deyə bildi:
- Adım Şəms. Onlar öldülər, - deyib başını Fatmanın çiyninə qoydu.
-Kim öldü? Sənin atan, anan haradadır?
Şəmsdən başqa söz ala bilməyən Əli, cəld maşının qapısını açdı. Fatma uşaqla birgə içəri keçdi. Həmin gün evə çatanda saat artıq axşam on bir idi. Uşağı yatağa uzadıb suallar verirdilər. Nə qədər əlləşsələr də Şəmsdən heç bir səs çıxmırdı. Əli əlacsız qalıb həkim çağırdı. Həkim uşağın travma aldığını və keçmişlə bağlı olan her şeyi unutması gərək olduğunu söylədi. O gündən sonra Fatma və Əli, Şəms üçün hər şəraiti yaratdılar. Fatma, bütün mehrini Şəmsə salmışdı. Onun bu halını görən Əli, çox narahat olurdu. Bəlkə Şəmsi axtaran bir kəsi var idi. Bunu bilmirdilər. O hələ balaca uşaq idi, heç nəyi dərindən anlamırdı. Əli, Fatma ilə danışıb, Şəmsi polisə aparmalı olduğunu demək istəyirdi. Lakin illərdir üzü gülməyən Fatma, Şəmslə birlikdə olarkən üzü daim gülürdü. Əli Fatmanı çox sevirdi. Arvadını belə sevincli görmək onun ruhunu dincəldirdi. Ona görə də uşağı vermək fikrindən vaz keçdi. Sonradan özü də Şəmsə o qədər öyrəşdi ki, onu birinə verib paylaşmaq istəmədi. Buna səbəb Şəmsin həlim xasiyyəti, hər kəslə tez yola getməsi idi. Qısa müddətdə kiçicik yarım ailə, tamam olmuşdu. Ona yaxşı valideyn olmaqdan ötrü hər şeyi gözə aldılar. Bu dönəmdə onu heç kim axtarmasın deyə adını dəyişdilər. Aylı gecədə Şəmsi tapdıqlarına görə adını “Qəmər” qoydular. Bu vaxt ərzində Şəms çox əziyyət çəkdi. Anasından ona yadigar qalan