n yeganə adı da yavaş-yavaş hər kəs tərəfindən unudulurdu. Ancaq o, acısını öz kiçik qəlbində saxlayıb böyütdü. Birinə nəsə deməkdən qorxurdu. Birdən onu sevməzlər, evdən qovarlar deyə, qəlbini parçalayan o ağır günləri öz içində dondurmuşdu. 
Əli keçmiş xatirələri yadına salanda kədərlənirdi. Kədərlənir ki, balaca uşağın dərin yaralarını sarmaqdan, onun ailəsinin başına nələr gəldiyini öyrənməkdən, ona yeni həyat və yeni bir ad verdilər. Hansı ki, özlərini düşünərək bu addımı atmış, balaca Şəmsi məcburi şəkildə keçmişini unutmağa vadar etmişdilər. Əli də Fatma da indiyə qədər Qəmərin ailəsinin başına nələr gəldiyini bilmirdi. O dərindən ah çəkib Qəmərin sarı saçlarından öpərək dedi:
- Mən də Qəmərim, mən də səni çox istəyirəm. Mənə düzünü de. Sən Maliki sevdin? Əgər ürəyincə deyilsə məcbur deyilsən. Mən əvvəldən bu işə narazı idim.
- Yox ata, narazı olma. Mən onu sevdim. Mehriban və təmiz qəlblidir. Həm sən və onun atası yaxın dost olmusunuz. Bundan yaxşı nə ola bilər ki? Sən mənə denən görüm bazarda işlər necə gedir? Satış yaxşıdır? Çox yorulmursan?
- Ay mənim ağıllı qızım, hər şey qaydasındadır. Yorulmuram. Sən nigaran qalma.
- Yox, ata, mən yaxşı bir iş tapıb sizi buradan xilas edəcəyəm. Rahat yaşayış vercəyəm sizə. Artıq heç biriniz əziyyət çəkməyəcəksiniz.
- Qəmərim, sənin onsuzda bir işin var. Sən artıq öz həyatına baxmalısan. Öz gələcəyini düşünməlisən.
- Yox, ata, mən şəhərdə iş tapacağam, siz də bundan sonrakı həyatınızı orda keçirəcəksiniz. Qəmərlə Əli kişi bir qədər səmimi söhbət etdikdən sonra, Qəmər otağına yollandı. Ürəyi darıxanda atasıyla belə söhbətlər onu rahatladırdı. Çarpayıya uzanıb telefonunu əlinə aldı. Bir saat əvvəl Malikdən mesaj gəlmişdi “rəsimlərdən daha gözəlsən, bunu deməyi unutdum”. Qəmər mesaja gülümsəyib bu gün olanları düşünməyə başladı. Maliki, onun saf, uşaq qəlbini. O heç kimi sevə bilmirdi. Sanki qəlbi sevgi qapılarını bağlamışdı. Bəlkə özü də bilmədən kimisə sevməyə qorxurdu. O hadisədən 18 il keçsə də, Qəmər