Oktyabr ayı, havaların çox soyuq olduğu ərəfədə, Malik sevinclə maşınına əyləşib, İstanbul şəhərindən Rəşadiyə kəndinə, həyatını verəcəyi qadınla görüşməyə gedir. Sevinci gözlərinin içində görünən Malik, anadan gəlmə həssas, saf, zəif, bir o qədər də çox zəkalı oğlan idi. O, uşaq yaşlarında həmişə yaşıdları tərəfindən alçalmış və getdikcə həyata olan marağını itirmişdi. Bu da onu daha çox özünə qapanıq etmişdi. Malikin anası Əminə oğlunun bu vəziyyətindən çox narahat idi. Gecələr Malikin otağına tez-tez baş çəkər, ya da bəzi günlərdə onunla birlikdə yuxuya gedərdi. Bu hal onun 28 yaşına qədər davam etdi. Elə ki, Qəməri gördü onun bütün əhvalı yaxşılaşdı. Malik Qəmərin rəsmini görmüşdü. Onun gözəlliyə valeh olmuş, qısa müddət ərzində gözü ondan basqa kimsəni görməz olmuşdu. Onu gördüyü gündən üzündən gülüş əskik olmur, hər səhər sevinclə oyanırdı.
Yol davam edir, Malikin atası Fuad, maşını idarə edirdi. Maliksə pəncərədən arxada qalan ağaclara baxıb gülümsəyirdi. Onun bu halı bütün ailə üzvünü sevindirirdi. Axşama yaxın kəndə çatdılar. Səhər onun üçün böyük gün idi. Tezdən yatıb səhərin açılmasını səbirsizliklə gözləyirdi.
Qəmər səhər tezdən, aynanın önündə durub öz əksinə tamaşa edirdi. Geyindiyi qəhvərəngi uzunboğaz köynəyi, tünd cins şalvarı onu yaxşı göstərirdi. O, zahirən çox gözəl idi. Bu gözəlliyini anasından almışdı. Nə qədər ağır günlər keçirsə də üzündəki müsbət enerjini, pozitivliyini itirməmişdi. Qəmər xəyallara daldı. Düşüncələri onu keçmişə lap 7-8 yaşlarına apardı.
- Şəms, mənim balaca qızım, nə üçün ağlayırsan?
- Anacan yuxuda sənin çıxıb getdiyini, məni yalnız buraxdığını gördüm. Məni tənha qoyma, ana. Sənsiz nə edərəm düşünmək belə istəmirəm, - deyən Şəms hıçqıraraq ağlayırdı.
Anası Zeynəb, Şəmsin göz yaşlarını silib, sarı saçlarına sığal çəkib dedi:
- Mənim dəniz gözlüm, bu sadəcə yuxudur. Mən heç yerə getmirəm, sənin yanındayam. 
- Amma, hər kəs bir gün gedir. Sən də atam kimi, qardaşım kimi nə vaxtsa gedəcəksən, - deyərək başını