sesle metbexde olan anasını çağırdı:
- Fatma ana, men çıxdım. Qemer anasını "Fatma ana" deye çağırırdı. O, öz doğmaca anasının yerine kimseni qoya bilmirdi. Lakin bunu heç vaxt Fatmaya bildirmemişdi.
Anası Fatma, yaş ellerini sile-sile qızının yanına gelib:
- Menim gözel balam, get, Allahın izni ile günün gözel keçer, - dedi
Qemer Fatmanın yanağına öpücük qonduraraq:
- Bax, indi mütleq dediyin kimi olacaq, - deyerek qapıdan çöle çıxdı.
Fatma da xırda gözleri ile gülümseyib:
- Ah deli qız, - deyib metbexe yollandı. Qemer, Fatma ile Elinin öz doğmaca qızı olmasa da, onu övladları kimi böyütmüş ve ona sonsuz sevgi vermişdiler. 
Yol uzun deyildi. Malik yaxınlıqdakı kafede onu gözlemeli idi. Kafenin qapısına çatanda, Maliki içeride eyleşen gördü. Tez-tez saatına baxır, etrafa boylanırdı. İndi Qemer ürek döyüntülerini çox yaxından hiss edirdi. O qorxurdu. Unutmadığı keçmişinden, yanlış qerar vermekden qorxurdu. Bir anlıq geri dönmek istedi, ancaq, ailesinin bu güne qeder onun üçün neler etdiyini düşündü. Özünü onlara borclu hiss edirdi. Heç ne fikirleşmeden qapının ceftesini açdı ve içeri daxil oldu. İti addımlarla Malike yaxınlaşdı. Malik Qemeri gören kimi celd ayağa qalxdı. Bir müddet gözlerini ondan çeke bilmedi. Sonra utanıb günahkar uşaq kimi, başını aşağı saldı. Qemer onun bu halına gülümseyerek:
- Salam, Malik, - dedi
Malik başını qaldırıb heyecandan kekeledi:
- S... Salam, Qemer. Sonra anasının ona dediklerini xatırlayaraq Qemerin stulunu çekdi. 
Qemer üzündeki gülümsemeni qetiyyen deyişmeden stulda eyleşib teşekkürünü bildirdi. Stolun üzerindeki çiçekleri eline alıb qoxlayaraq:
- Çox gözel çiçeklerdir, Malik. Çox sağ ol
Malik utanc hissi ile Qemerin gözlerine baxaraq:
- Senin kimi. Senin kimi gözeldir, - deyib gülümsedi.
Qemer, Maliki heç görmemişdi. Ailesinin onu layiq gördüyü şerefli bir insana ere gedeceyine özüne söz vermişdi. İndi ise stulda onunla qarşı-qarşıya eyleşib, Maliki seyr edirdi. O, sarı, qıvrım saçlı, çelimsiz

<< 1 2 [3] 4 5 ... 8 >>