bir oğlan idi. Gülümseyerken tez-tez gözlerini qırpır, normal halda ise elleri ve barmaqları ile oynayırdı. Bir müddet sükut oldu sonra Qemer söhbete başladı:
- Demeli sen, mühendissen. Düzdür?
Malik eyniyle barmaqlarını bir-birine toxunduraraq fikrini cemlemeye çalışırdı. Qemerin aniden verdiyi sual onu çaşdırdı. Sonra özünü toparlayıb derhal cavab verdi:
- He, kompyuter mühendisi. Sen de bialogiya müellimesi, eledir?
- He, eledir. Sanki, Malik 10 yaşlı balaca uşaqdır. Bu deqiqe anasını görmese ağlayıb onu haraylayacaq. Amma o balaca uşağın Qemere baxışları, onu qelben, ruhen sevdiyini ve başqa kimseni görmediyini hayqırırdı. Bu hal Qemerin merhemetli olan duyğularını yerinden terpetdi ve onun temiz qelbini riqqete getirdi. Onunla heyat gözel yaşanar, kimi düşüncelere qapıldı. Belece bir saat keçdi. Çox danışmasalar de Qemer Malikden sıxılmadı.
 Eve gelende saat bir olardı. Soyuq Qemerin içine işlemişdi. Oktyabr ayı olmasına baxmayaraq qar yağırdı. Qemer içeri keçib paltosunu çıxarıb, celd sobanın yanına geldi. Anası süfre hazırlayırdı. Stolun üzerinde çörek, kartof qızartması ve Qemerin en sevdiyi yemek olan dovğa var idi. Masaya yaxınlaşıb dovğadan bir qaşıq yedi. Lezettinden gözlerine işıq geldi. Sonra, metbexe keçerek anasını sesledi:
- Fatma ana, men geldim.
Elinde terevez tutmuş Fatma, qızını görcek gülümsedi.
- Ne vaxt geldin?
- Ele indice geldim. Qarnım o qeder acdır ki, bu deqiqe bütün dovğanı yeye bilerem, - deyib anasının istiden qızarmış yanağından öpdü.
Fatma Qemerin nevazişine gülümsedi. Elindeki terevezi boşqaba qoyub, üzünü Qemere teref çevirdi.
- Bes Malikle yemediniz?
- Fatma ana, Malikle sadece çay içdik. Mence ilk görüş üçün bu kifayetdir.
- He qızım, düz deyirsen. Sen Maliki beyendin? Men isteyirem her şey üreyince olsun. Maliki uşaq yaşlarından tanıyıram qızım, o biraz qüsurlu görünse de çox necib ve zekalı oğlandır. Qemerin gözü pencereye qonan ve derhal eriyen qar deneciyine ilişdi. Uşaq vaxtı anasının ona dediyi sözleri

<< 1 2 3 [4] 5 6 ... 8 >>