xatırladı “Her qar deneciyini göyden yere melek endirir” Sonra düşüncelerden ayrılıb anasının verdiyi sualı cavabladı:
- He Fatma ana, beyendim
- Eledirse bir az gözle gelirem, - deyen Fatma, metbexden çöle çıxdı. Bir qeder
sonra elinde üzükle geri döndü.
- Bax, qızım, bu menim nişan üzüyüm olub. İndi ise senindir, tax barmağına. Her kes bilsin ki, sen artıq herilisen.
- Fatma ana, buna ehtiyac yoxdur. Demediniz ki, bir hefteye nişan olacaq?
- He, Qemer düzdür, lakin, özün de bilirsen, kendde qızla oğlanın görüşüne yaxşı baxmırlar. Adına söz çıxa biler ve atan da bunu bilse heç yaxşı olmayacaq. 
- Bes, ata bu üzüyü görse ne deyecek? Demeyecek ki, nişan olmadan bu temteraq nedir?
- Sen heç narahat olma. Men onunla danışmışam.
- Yaxşı, nece isteyirsen. Atanın yemek vaxtıdır axı, niye hele de gelmir? - deyen an qapı açıldı ve Eli kişi içeri daxil oldu. Qemer celd onun yanına gelib atasını qucaqladı.
- Atacan necesen? Ele biz de senden danışırdıq. Fatma ana süfreni hazır edib. Sen de işden gelmisen, yaman ac olarsan.
Eli ağ saçlı, nurani sifetli bir kişi idi. İşlemekden beli de bükülmüşdü. Qızının başına sığal çekdi.
- He, Qemerim, çox acmışam. Siz süfreye keçin, men de ellerimi yuyub gelirem. Az sonra Eli kişi gelib, masanın başındakı stulda eyleşdi. Belece yemeye başladılar. Qaşıq boşqaba deyib taqqıldayırdı. Heç kes danışmırdı. Here bir şey düşünürdü. Taamdan sonra, Qemerle anası süfreni yığışdırdı. Eli ise sobanın yanında eyleşib, televizoru yandırdı. Qemer otağına keçmek isteyende atasını yerde eyleşen görüb fikrinden döndü. Qayıdıb atasının yanında eyleşdi. Başını onun çiynine qoyaraq dedi:
- Ata, seni lap çox isteyirem. Qemer öz atasını heç görmemişdi. Ona göre de ata mehebbetinin tamamını saf qelbli Eliye vere bilmişdi. Eli o geceni xatırladı. Her bir hadise kaset lenti kimi gözlerinin önünden keçdi. Şeherdeki xestexanaya gedib uşaqlarının olmayacağı gerçeyini öyrenen Eli ve Fatma o gün yol kenarındakı yere uzanmış balaca uşağı tapmaqla

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 8 >>