xoşbextliyin qapısını açdılar. O uşaq onlara Tanrının hediyyesi oldu. Ağlamaqdan mavi gözleri ve sarı qaşları qızarmışdı. Bütün her yeri yara içinde, burnundan qan açılmış, ağzı partlamış halda idi. Fatma uşağı qucağına alıb elleri ile sardı. Soyuqdan, qorxudan uşaq tir-tir titreyirdi. Fatma üzünü Eliye çevirib dedi:
- Bu uşaq bize hediyyedir. O, bizim olsun, Eli, ikimizin.
Eli, uşağa yaxınlaşıb sarı buruq saçlarına toxunaraq nevazişle dedi:
- Balaca, senin burada ne işin var? Adın nedir?
Uşaq hıçqıraraq bir-iki kelime söz deye bildi:
- Adım Şems. Onlar öldüler, - deyib başını Fatmanın çiynine qoydu.
-Kim öldü? Senin atan, anan haradadır?
Şemsden başqa söz ala bilmeyen Eli, celd maşının qapısını açdı. Fatma uşaqla birge içeri keçdi. Hemin gün eve çatanda saat artıq axşam on bir idi. Uşağı yatağa uzadıb suallar verirdiler. Ne qeder elleşseler de Şemsden heç bir ses çıxmırdı. Eli elacsız qalıb hekim çağırdı. Hekim uşağın travma aldığını ve keçmişle bağlı olan her şeyi unutması gerek olduğunu söyledi. O günden sonra Fatma ve Eli, Şems üçün her şeraiti yaratdılar. Fatma, bütün mehrini Şemse salmışdı. Onun bu halını gören Eli, çox narahat olurdu. Belke Şemsi axtaran bir kesi var idi. Bunu bilmirdiler. O hele balaca uşaq idi, heç neyi derinden anlamırdı. Eli, Fatma ile danışıb, Şemsi polise aparmalı olduğunu demek isteyirdi. Lakin illerdir üzü gülmeyen Fatma, Şemsle birlikde olarken üzü daim gülürdü. Eli Fatmanı çox sevirdi. Arvadını bele sevincli görmek onun ruhunu dinceldirdi. Ona göre de uşağı vermek fikrinden vaz keçdi. Sonradan özü de Şemse o qeder öyreşdi ki, onu birine verib paylaşmaq istemedi. Buna sebeb Şemsin helim xasiyyeti, her kesle tez yola getmesi idi. Qısa müddetde kiçicik yarım aile, tamam olmuşdu. Ona yaxşı valideyn olmaqdan ötrü her şeyi göze aldılar. Bu dönemde onu heç kim axtarmasın deye adını deyişdiler. Aylı gecede Şemsi tapdıqlarına göre adını “Qemer” qoydular. Bu vaxt erzinde Şems çox eziyyet çekdi. Anasından ona yadigar qalan

<< 1 ... 4 5 [6] 7 8 >>