Vaxtının, deyerinin, hisslerinin qedrini bilmeye başlayırsan yoxsa, nedi? Getdikce bir azca acı olur adam. Bele ele bil, tündleşirsen. Adice bir dikbaş sözden, solaxay münasibetden, riyakar ünsiyyetden diksinirsen. Ve özünden aslı olmadan biryolluq redd edirsen heyatından modal adamları. Ne qeder doğma, ne qeder mehrem, ne qeder canayaxın olsalar bele, bir andaca müflis olur bütün duyğuların. Baxırsan dünen senin üçün neler-neler ifade eden birisi hansısa davranışından sonra gözünden ele düşür, ele düşür..İlim-ilim itir qelbinin üfüqlerinde. Görürsen, daha o adam senin üçün ucsuz-bucaqsız heç kimdir. Daha heç ne ifade etmir, heç ne demir. Qupquruca-yeke bir intehasız heç kimdir artıq. Deyesen ömrün qürbetidir burası..”