Bəzi insanların diqqətə, sevgiyə ehtiyacı olur. O diqqəti də gördükdə, qısa müddətdən sonra həmin şəxsə bağlanar (öz aləmində sevgi sindromunun baş qaldırdığını güman edər). Bir vaxtlar bəlkə də vecinə olmayan insan, onun xasiyyəti - dəli kobudluğu, laqeydliyi, cirnatmaları, gülüşləri, dinləməsi, hər şeyə rəğmən saflığı, bəzən günlərlə itməsi və səni narahat qoyması səni özünə öyrəşdirər.. Lakin, bir vaxt gələr, həmin adam o adam olmaz.. Gəlib həyatına özünə öyrəşdirib, sonra da heç nə demədən bütün hissləri darmadağın edib çıxıb gedəcək. Hər diqqət göstərdiyində qəlbin həyəcanla atarkən, bir müddətdən sonra qəlbin qış mövsümünə çevrilir. İnsanların həyatına daxil olub, özümüzə öyrəşdiridikdən sonra heç nə olmamış kimi həyatımıza davam edirik (bəzən istəməsək belə). Bəlkə də hardasa fikirləşirik ki, bu yolda addımlamaq daha da üzücü, daha da kədərli sonluqla bitəcək. Bəlkə o üzdən bəzən o dərəcə kobudluq edirik ki, qarşı tərəf bizi özündən itələsin. Düzdü bu bəzilərimiz üçün adi sayılsa da, düşünürsən ki, hardasa düz eləmirik. Amma məncə primitiv sevgiden , münasibətdən, deyib-gülməkdənsə, insan özü olsa daha yaxşı olar. Xanimlar bəzən hər günahı bizlərdə görürlər. Əslində onlar özü-özlərini aldadırlar. Əgər xanımlar özlərinə qarşı dürüst ola bilsəydilər, onlar üçün qanun filan olmazdı haqlı olduqlarının təsdiqi üçün. Baxırsan ki, bəzi xanımlar xoşbəxt olmadığı halda xoşbəxtlik rolu oynayır, sevilmədiyini bildiyi halda sevilirmiş kimi davranər, şiddət gördüyü halda sevgi paylaşımlarına davam edən xanım bir gün nə vaxtsa bezib ayağa qalxdıqda heç kim ona inanmır. Bu zaman öz haqqını özü yediyi üçün başqalarından dəstək də görə bilmir. Və başlayır özünə qapanma, ağlama filan. Kədərini göstərmirsənsə göstərmə, amma yalandan da bəzəmək lazım deyil. İnsanın özünün ayaqlamasından daha ağır zərbə yoxdu. Sadəcə bəzilərimiz dərk etmirik ki, heç bir sıxıntı qalıcı deyil. Sadəcə üzünə nə qədər xoş baxsan o qədər səninlə qalacaq. Sıxıntını özündə bəsləyib, özünü məhv etmək