a etməkdi.
Həkim yanımızdan keçib gedərkən sanki bütün ümidlərimi də özüylə aparmışdı. Cəmil Fuada lənət oxuyaraq divara yumruq vurdu.
-O iti öldürəcəm. Onun nəfəs almağa haqqı yoxdu.
Cəmil danışırdı amma mən onu dinləmirdim. Nərmin məni qucaqlayıb təsəlli verirdi. Amma mənim təsəlliyə yox Murada ehtiyacım vardı.
Məni sahiblənişinə, mənimsən deməyinə, güvən verən qucaqlamasına ehtiyacım vardı. Sevgisinə ehtiyacım vardı.
Muradı koma otağına götürmüşdülər. Pəncərə arxasından onun solğun üzünü seyr etmək mənə acı verirdi. Cəmil yanıma gəlib mənə baxmadan danışmağa başladı.
-İnan mənə Zeynəb Muradı bu hala salan o iti tapıb öldürəcəm.
-Onu mən öldürmək istəyirəm.
Öz dediyimə özüm inanmaq istəmirdim. Mən bu vaxta qədər heç kimə zərər verməmişdim. Hətta Muradı belə buna görə qınamışdım.
Amma tək sevgimi, ilkimi əlimdən almağa çalışan, xoşbəxtliyimi yox etmək istəyən o şərəfsizi öldütməyi hər şeydən çox istəyirdim. Onu öldürməyim deyə mənə yalvarmasını görmək istəyirdim.
Cəmil inanmayan gözlərlə mənə baxdı.
-Nə?
-Eşitdiyin. Muradın intiqsmını özüm alacağam. Öz əllərimlə.
Cəmilin heyrət dolu baxışları aıtında Murada baxırdım.
-Bunu edə biləcəyinə əminsən? Birini öldürmək.
-Muradla sevgimizin üzərinə and içirəm ki bunu edəcəm. Həm də gözümü qırpmadan.....
"Zeynəb Murad artıq komadan çıxıb. Gözü səni axtaracaq. Qoy bu işi mən həll edim"dedi Cəmil. Bəlkə Zeynəbi fikrindən döndərə bilərdi.
"Cəmil mənim işimə qarışma. Sən Murada deki Zeynəb bir müddətliyinə xalasıgilə gedib. Leyla xəstədi. Tezliklə qayıdacaq."dedi Zeynəb. Fikrindən dönməyəcəkdi. Fuada cəzasını özü verəcəkdi.
Zeynəb bunları deyib xəstəxanadan çıxdı. Ağlında bir plan vardı.
Cəmilsə Murada bu yalanları necə inandıracağını düşünürüdü. Çünkü Muradı tanıyırdı bilirdi ki Murad bu yalanlara inanmaz.
Çarəsizcə otağın qapısını açıb içəri girdi. O girən kimi Murad gözlərini açdı. İki dost bir birilərinə baxıb gülümsədilər.
"Yenə ölmədin dostum"dedi Cəmil zarafatyana.
"Sənə işləri öyrədənə kimi