ı kağıza.
"sevgilim, canım, nəfəs alma səbəbim. içim
yanır bunları yazarkən. qəlbim parçalanır.
nəfəsim kəsilir. amma yazmalıyam. deməliyəm
sənə içimdəkiləri. nə qədər başa salacağam
bilmirəm amma yenə də şansımı denəyəcəyəm.
bu gün mənə heç vaxt dediyin an nəfəsimi
kəsdin. sanki o an qəlbim atmaqdan vazgeçdi.
qaranlığa həbs oldum sanki. mən etdim bilirəm.
böyük bir səhv etdim. bilirəm. lənət olsun ki
keçmişi qaytara bilmirəm. etdiyim bu səhvi silə
bilmirəm. əlimdən heç nə gəlmir sevgilim. çox
heyif. belə mi bitəcəkdi? bu gün mü bitəcəkdi?
sevgimiz qalib gələ bilmədi qürura. səninlə olan
günləri xatırlayarkən nə qədər xoşbəxt oıduğumu
indi başa düşürəm. məhv etdim hər şeyi. günah
məndədi. gedirəm indi canımın içi. gedirəm
səndən uzaqlara. bilməyini istəyirəm səni nəfəs
aldığım müddətcə sevəcəm. səni sevirəm.
əlvida sevgilim. əlvida!"
böyük bir kağıza tökdü içindəkiləri. hər nə
qədər tam anlata bilməsə də hisslərini.
göz yaşları içində aldı vərəqi əlinə çıxdı evdən.
muradın qapısının önünə aparıb qoydu.
geri qayıdıb çamadanlarını götürdü. son dəfə
baxdı evinə. təyyarənin qalxmasına yarım saat
qalmışdı. gedirdi zeynəb buralardan. murad
onu durdura biləcəkmiydi? çata biləcəkmiydi?
yoxsa bu böyük sevgi bu gün burdaca bitəcəkdi?
"onu bağışlamaq fikrin yoxdu murad?"
"bilmirəm. elədiklərindən dərs almasını peşman
olmasını istiyirəm"
"səncə də bu iş çox çəkmədi? məncə o artıq
peşman olub"
"off bilmirəm cəmil bilmirəm"
murad əlindəki çayı içərək cəmillə söhbət edirdi.
hələ də ikisi xəstəxanada idi.
murad elə bilirdi ki zeynəb nərminin yanındadı.
amma onun xəbəri yox idi ki zeynəb hal hazırda
təyyarəyə minməyə hazırlaşır.
"zeynəb indi nərminin yanındadı? onunla
danışıb bir şans daha verəcəyəm"
"murad zeynəb nərminin yanına mən
otaqdaykən heç gəlmədi."
cəmilin bu sözündən sonra murad təlaşlanaraq
ayağa qalxdı.
"əminsən cəmil? zeynəb nərmini bu halda qoyub
heç yerə getməz"
"bəlkə vacib bir işi çıxıb. ona görə gedib?"
cəmildə