Xəbərlərə baxırdım. Piştaxta arxasında bir qonaq çay içirdi. Aparıcı xanım bir nəfərin arvadını xəyanət üstündə öldürdüyünü dedi. 9 bıçaq zərbəsi vurmuşdu.
- Yaxşı olub, gərək 19 dəfə vurardı. Öl indi, qancıq! - qonaq birdən özündən çıxdı.
Bayaqdan sakit oturan adam qızardı, hətta alnında tər damcıları görünməyə başladı. Məncə bu mövzu onda mənfi xatirələr oyatmışdı. Amma tanımadığı bir insanın ölümünə bu qədər sevinməyini anlamadım. Düşündüm ki, bütün xəyanət edənləri öldürsəydilər nə olardı? Dünyada çoxmu kişi qalardı? Heç vətənə xəyanət edənləri öldürmürlər. Ona qalsa gərək insanların kökü kəsilə. Çünki xəyanət təkcə fiziki olmur, həm də ruhən olur. Əgər hansısa qadını xəyal ediriksə artıq sevdiyimizə xəyanət etmiş oluruq. Valideynlərimizin başını aşağı edəcək əməl tutanda onlara xəyanət edirik. Eqoistliyimizə görə övladlarımızın maraqlarını tapdalayanda xəyanətkarlar sırasına qoşuluruq. Diqqətlə baxsaq xəyanət hər yerdədi. Hamını öldürməyəcəyik ki?
Ən böyük xəyanəti isə özümüzə qarşı edirik. Bir gün etmədiklərimiz üçün peşman olanda guya belə də istəyirmişik kimi davranacayıq. Bundan betər xəyanət ola bilməz.
Xəyanət edənləri öldürməyin. Buraxın. Çıxıb getsinlər. İtsinlər.