O yazırdı:1960-cı ildə mən Qarabağ bölgəsində atla kəndləri gəzib ümumi məlumat toplayırdım. Elə oldu ki, bir kənddə gecələməli oldum. Ev dörd nəfər ailədən ibarət idi. Söhbətimiz şirin alınmışdı və ailə başçısı onların adət və ənənələrindən danışmağa başladı. Söhbətin bu yerinə gəlib çıxdı ki, bizdə belə bir adət var. Əgər bir ailədən çoxlu ölənlər varsa, bizim inanca görə basdırılan birinci kəs digər ailə üzvlərini də özü ilə qəbrə aparır. Ona görə də biz basdırılan adamın qəbrini açıb ürəyini çıxarırıq. Ondan sonra onu bişirib bütün ailə üzvlərinə veririk ki, o heç kimi apara bilməsin. Prosessor bu sözlərdən sonra artıq bütün bədəni bumbuz idi. O, özündə deyildi və yadına 30 il öncəki Hadrut hadisələri düşdü. Bu ailə erməni ailəsi idi. Zilber bu hadisəni tez NKVD nümayəndələrinə xəbər verir, məlum olur ki, ermənilər doğrudanda xəstəlikden qurtulmaq üçün dəhşətli ayinlər keçirirmiş.
Yerli NKVD rəhbərliyi Hadrutda hannibalizm, yəni insan əti yemək hallarını bir-bir qeydə almağa başlayır. Tezliklə hadisələrin baiskarı, səbəbkarı - yerli xalq həkimi də tapılır. Karantindəki xəstələr arasında olmağı onu labüd cəzadan qurtarsa da, taun xəstəliyindən qurtarmır. Axşamçağı onun cəsədini xəndəyə atıb ağ dağ zirvələri fövqündə atəşə yaxırlar. Qəribədir, onun axırından sonra Hadrutda taun xəstəliyi həqiqətən itib gedir
Bu hadisə ilə bağlı yazıçı Elçin Əfəndiyevin "Ölüm hökmü" romanında da məlumat