bir
yerdə olmuşuq amma sən hələ də utanırsan"
Off neyləyim? Mən belə şeylərə öyrəşməmişəm.
Çayımı içib yumurtamı yeyəcəkdim amma ürəyim
bulanmağa başladı.
"Nə oldu? Yaxşısan?"
Cavab verə bilmədən hamama qaçdım. Mədəmdə
nə vardısa hamısını çıxartdım. Murad qapını
bağladığım üçün içəri girə bilməmişdi.
"Qapını aç Zeynəb. Yaxşısan?"
Əl üzümə su vurduqdan sonra özümə gəldim.
"Yaxşıyam narahat olma"
"Əminsən? Aç qapını içəri gəlim"
"Yaxşıyam Murad. Sən işə get gecikmə"
"İş səndən vacib deyil"
"Bilirəm canım. Amma həqiqətən yaxşıyam"
"Yaxşı. Gün ərzində sənə zəng edəcəm telefonun
açıq olsun"
"Tamamm"
Murad axır ki getmişdi. Ayaq səslərindən başa
düşmüşdüm.
Murada yaxşı olduğumu demişdim amma yaxşı
deyildim.
Başım dönürdü, ürəyim hələ də bulanırdı. Off
yəqin yorğunluqdan idi.
Otağıma keçib biraz istirahət etsəydim keçərdi.
Əlbəttə Nərmin icazə versəydi. Telefonum
dayanmadan çalırdı.
"Eşidirəm Nərmin. Sən mənsiz nəfəs ala
bilmirsən?"
"Yoo ala bilirəm. Sadəcə səninlə alanda daha
təravətli olur"
"Bu qədər zarafatcıl olma"
Gözlərimi süzdüm sanki o görürmüş kimi,
"Nə olub yenə?"
"Bu gün bebişlər üçün bəzi paltarlar alacağam
sən də mütləq mənimlə gəlməlisən"
"Off Nərmin hər getdiyin yerə mən gəlmək
məcburiyyətindəyəm?"
"Həə"
Cavabımı almışdım. Başqa seçimim yox idi.
_________________
"Zeynəb bunlara bax necə də şirindilər"
Nərminin göstərdiyi paltarları bir bir baxırdım.
Hamısı çox şirin idi.
"Hə düzdü. Çox şirindilər"
"Görəsən sənin uşaqların üçün nə vaxt
alacağıq?"
"Nə bilim"
Biran özümü qucağımda uşaqla düşündüm. Nə
qəribə bir xəyal idi.
_______________
Nərminlə alış verişdən sonra bir kafedə yemək
yeyirdik. Amma mənim yenə də ürəyim
bulanırdı.
Nərminin məni belə görməsi nəticəsində sonum
xəstəxanada olmuşdu.
"Nərmin boşuna gəldik bura"
"Qoy ona həkim qərar versin"
Sonunda həkim əlindəki nəticələrlə yanımıza
gəldi.
"Buyurun otağıma keçək"
İkimizdə həkimin otağına keçib oturduq. Off bir
an əvvəl desin də