ə nəticələri gedim. Xəstəxanalar
məni sıxır. Yaşadıqlarımdan sonra.
"Zeynəb xanım bir dəfəlik sözə girəcəm. Siz
hamiləsiniz"
Nərmin sevinc qışqırıqları atarkən mən hələ də
həkimə baxırdım. Hamilə? Mən?
"Əminsiz?"
"Əlbəttə. Əmin ola bilərsiz"
__________________________
"Nərgiz yeni işin artıq Murad bəyin evində
xidmətçilik etməkdi. Təkcə xidmətçilik yox həm
də mənə lazımı məlumatları gətirməkdi"
"Bilirəm Xalid bəy. Siz narahat olmayın. Hər
şeydən xəbəriniz olacaq"
Nərminlə ayrılıb evə gələndən sonra bütün günü
əlim qarnımda idi. Mənim uşağım, mənim
körpəm. Çox qəribə bir hissdi həqiqətən. İçimdə
bir körpəm var.
Və indi mən hər şeydən əvvəl onu
düşünməliydim. Onu qorumalıydım. Bu çirkli
dünyaya onun kimi saf, təmiz bir körpəni
dünyaya gətirməklə düzgün mü edirəm bilmirəm.
Amma o mənə bizə bir hədiyyədi. İkimizə verilən
hədiyyə. Üzümdə yaranan gülümsəmə məni bu
düşüncələrə itələyirdi.
Görəsən qız olacaqdı yoxsa oğlan?
Həyəcanlanmamaq əldə deyil. Bu hissi yaşamaq
həqiqətən gözəldi.
Nərmin bu xəbəri eşidəndən sonra demişdi ki
mənim uşaqlarımla sənin uşağın bacı qardaş
olacaq. Birlikdə oynayarlar.
Bizim kimi yaxın dost olarlar.
Murad bu xəbəri eşidəndə nə edəcəkdi görəsən?
Hər halda sevincindən dəli olacaq.
____________________
Qapı döyüldü. Aşağı enib qapıya aaçmağa
getdim. Qapını açanda qabağımda bir qız
gördüm. Uzun boy sarışın bir qız idi.
Tanımadığım biri. Yanında da Murad, Cəmil və
evin qorumaları vardı. İçəri keçdilər.
Qəribə baxışlarımı qızın üzərindən çəkmirdim.
Kim idi bu?
Murad, Cəmil içəri keçib qonaq otağında oturdu
qız isə ayaqüstə qalmışdı.
Muradın yanına keçib oturdum.
"Murad bu qız kimdi?"
Murad ona və mənə baxaraq gülümsədi.
"Sevgilim bu qız artıq yeni xidmətçimizdi. Sənin
yorulmağını istəmirəm"
İçimdəki əsəb hüceyrələri yenidən baş
qaldırmışdı. Mən xidmətçi istəmirdim. Hələ o
Aygün məsələsindən sonra heç istəmirəm.
Öz evimin xanımı ola bilərəm. Ev işlərini pzüm
edə bilərdim.
Qızın yanında onu