i canını alacağım
insan bir yox iki olacaq. Sən casusluq etməyə
davam elə. Hə birdə Muradgildə olanda birdə
mənə zəng eləmə."
'Xoşbəxt olmağın yollarını axtarırdı qadın. Çox
sınamışdı həyat onu. Çox yormuşdu. İstədiyi tək
şey xoşbəxt olmaq idi. Sevdiyiylə, sevdikləriylə
bərabər.
İnanırdı da. Həyat hər dəfə acımasız olacaq
deyilki. Bir dəfə də şans üzünə gülər deyə ümid
edirdi qadın.
Hər şeyi yazdığı o dəftərinə bunuda artırdı
qadın. "Həyat qorxulacaq qədər acımasız deyil.
Sadəcə yaşaya biləcək qədər cəsarətli olmalısan"
"Zeynəb gözəlim hardasan?"
Zeynəb əlindəki kitabın səhifəsini qatladı və
stolun üstünə qoydu.
Sonra fincandakı qəhvəsini yavaşca udaraq
ərinə cavab verdi.
"Eyvandayam həyatııım"
Murad eyvana ağır adımlarla girib Zeynəbi
öpdü.
"Sən hamilə olduğundan buyana çox duyğusal
olmusan. Kitab zad oxuyursan. İndi hansı kitabı
oxuyursan?"
Zeynəb ərinin bu sözünə kiçik bir gülümsəmə
göndərdi.
"Eşq və qürur. Maraqlı kitabdı sən də
oxumalısan məncə"
"Çox sağol. Payın artıq olsun qadınım. Amma
mənim kitab oxuyacaq qədər nə vaxtım var nə
də həvəsim. Həm sən mənə danışsan daha
maraqlı olar"
Zeynəb Murada göz süzüb əlindəki qəhvə
fincanını stolun üstünə qoydu.
"Nəysə. Sənin işin yoxdu? Nə əcəb bu vaxtı
evdəsən?"
"Eee insanın arvadı hamilə olunca fikri evdə
qalır. Gəldim ki görüm neynirsən? Yeni
xidmətçimizdən razısan?"
Zeynəb xidmətçi sözünü eşitdiyi an yerində
rahatsızca tərpəndi. Gülümsəməsi soldu. Nə də
olsa Aygündən sonra kiməsə güvənmək Zeynəb
üçün çətin idi.
Ətraflarında o qədər düşmənləri varkən içi heç
rahat deyildi Zeynəbin.
"Yaxşıdı. Yəni öz işindədi."
Zeynəbin rahatsız olduğunu görən Murad özü də
əsəbləşdi. Nəfəsini səsli şəkildə çölə verib
Zeynəbə baxdı.
"Zeynəb, bilirəm çox qorxursan. Bu da
düşmənlərimizdən biri olar deyə qorxursan.
Amma narahat olma səni təhlükəyə atmaram
heç vaxt"
Murad Zeynəbə təsəlli versə də özü fikirli idi.
Nərgizi araşdırmışdı. Amma dünən Cəmil
Murada zən edib Nərgiz haqqında