, sağlamlığım, özümə görə ad -sanım, nüfuzum var, Allah məndən rahat yaşamaq üçün heç nə əsirgəməyib. Ancaq di gəl ki, övladlarım bədbəxtdir, talesizdir!
-- Üsyan eləmə! Daha betəri var həyatda!
-- Üsyan eləmirəm, Nəcibə. Yolunda getməyən həyatımın belə gətirməsinə səbəb olan günahı, səhvi arayıram özumdə. Niyə belə oldu? Niyə belə gətirdi mənimki? Elə bil, taleyimizin qapısını qıfıllayıb, açarını da ucsuz- bucaqsız bir dəryaya atıblar. Şans bizdən bir yolluq üz döndərib. Nə oğula, nə qıza baxanda üzüm gülmür. Deyək ki, oğlan əvvəldən dəlisov idi, ipə- sapa yatmırdı. Bəs, bu qız? Qız niyə belə oldu? Bədbəxt olub qayıtdı üstümə.
Nəcibə xanım qızının bu sözləri duymasını istəməyərək səsini bir qədər qısıb ərinə xəbərdarlıq etdi:
-- Ərinin ömrü qısa oldu, buna qız neyləsin, ay Tofiq? Allah belə məsləhət bildi. Özünü ələ al, Ləmanın bunları duyub üzülməsini istəmirəm. Görürsən ki, özünü yenicə toplamağa çalışır.
Tofiq daha bir söz deməyib çiyinlərini əzən yükün ağırlığından dərin köks