fikri, düşüncələri nə olacaqdı. Əmin deyildim, bununla belə bütün cəsarətimi toplayıb, qərarımı verib gəlmişdim.
Atam sağlığında bacım Zeynəbə və mənə deyərdi ki, "...Həyatdır, bilmək olmaz, qərib yerdəyik, bir gün başıma bir qəza gəlsə əmin sizə ata əvəzidir, böyüyünüzdür. Bilin ki, mən bu həyatda yoxamsa əminiz Nəcəf var. Onun bir sözünü iki etməyin. Sizinlə bağlı verdiyi bütün qərarlara hörmətlə yanaşın. Göydə Allaha, yerdə ona əmanət etmişəm sizi."
Atamın bu sözlərini yada salıb, son çarəm də tükəndiyində ona üz tutmuşdum. İndi biz ikimiz də ona sığınmağa gəlmişdik. Həyata yenicə gözlərini açmış günahsız körpə və mən. Qol- qanadı qırılmış, özüylə yaralı bir qəlb daşıyan, qüruru incinmiş, mənliyi tapdanmış köməksiz bir qadın!
Bu düşüncələr içində həyəcanla əlimi zəngin düyməsinə basdım. Zəng iki dəfə çalındıqdan sonra ürək çırpıntıları içində gözləməyə başladım.
Körpəm bu anlar şirin- şirin yatırdı, dünyadan xəbəri yox idi. Və kim bilir bura necə və hansı şəraitdə gəldiyimizi o, heç zaman bilməyəcəkdi də...
Bir qədər sonra qapının arxasından yaxınlaşmaqda olan ayaq səsləri duyuldu. Beləliklə məni saran həyəcan minə qatlandı.
Çox keçmədi ki, qapı üzümə açıldı və əmim Nəcəf qapıda göründü. Kişi məni qarşısında görəndə ani olaraq duruxdu, daha sonra əlimdə tutduğum səbətdəki körpəyə nəzər salıb talan olmuş bir əhvalda təkrar üzümə baxdı. Deyəsən bu saatda, bu vəziyyətdə gələcəyimi bilmirdi.
-- Əmi mən.... - " birdəfəlik gəldim! " deyəcəkdim, səsim titrədi, qəhər məni boğdu, sözümün davamını gətirə bilmədim.
Əmim varlığıma lərzə salan hər zamankı o nüfuzedici baxışlarıyla diqqətlə üzümə baxdı. Ürəyindən bu an nələr keçirdi bilmirəm, lakin məni danışmağa qoymayıb əyilib çemodanı yerdən götürdu. Daha sonra təbiətinə xas ciddi ifadə və amiranə səslə:
-- Bura söhbət yeri deyil, keç içəri. - deyib mənə yol verdi. Bu arada nəzərləri ilə ətrafı, qonşuların qapı- pəncərələrini yoxladı.
Bu saatda məhəllədə heç kim gözə dəyməsə də o, istəmirdi qonşulardan