n kimsə məni bu vəziyyətdə, qapının ağzında belə görsün.
Həyətə addım atanda beş il əvvəl elə bu həyətdə o axşam baş verənlər zehnimdə təkrarlandı. Əmim oğlu Yasinin səsi qulaqlarımda əks- səda verdi:
" Toxunmayın qıza! Mənəm günahkar! Mən özüm !!! "
Atamın o axşamkı qəzəbli səsi ruhumu yenidən silkələdi:
" Mənim daha sən adda qızım yoxdur! Öldün mənim üçün! Bunu belə bil! Öldünnn..!!! "
Nənəmin fəryad edən o nalə dolu səsi bu səslərin içində təkrarlandı:
" Analıq haqqımı sizə halal etmərəm, bu uşaqlara əliniz qalxsa! Başınız göyə ucalacaqsa əvvəlcə məni vurub öldürün! "
Bütün bunları xatırlayıb dolub- doluxsunmuş halda əmimin yanına düşərək bərbad əhval - ruhiyyədə evə doğru addımlamağa başladım.
Sanki aradan heç beş il keçməmişdi, hər şey, bütün yaşananlar dünən olmuşdu.
Əmim pilləkənləri yuxarı qalxıb Mətanət bibini səslədi. Mən bir pillə belə yuxarı qalxmağa cəsarət edə bilməyib pilləkənin ağzında dayanıb qalmışdım. Əmim birdən geri çevrilib mənə baxdı. Təəccübləndi:
-- Orada niyə dayanmısan?
Qəhərləndim. Dodaqlarım səyridi. Mən bu evdən göz yaşlarımı qəlbimə axıda- axıda gəlinliklə çıxıb getdiyim o gün ağlıma gətirməzdim ki, bir gün qucağımda körpə ilə məhv olmuş taleyimi də çiyinlərimə yük edib sıxıla- sıxıla bu evin qapısından içəri girəcəyəm. Ağlıma gətirməzdim....
Cavab vermək iqtidarında olmadığımı görən əmim narazılıqla dedi:
-- Özünü özgə adam kimi aparma. Qalx yuxarı. Dayanma orada.
Bu kövrək və həssas halımda əmimin bu sözləri məni daha da kövrəltdi. Yanağıma ixtiyarsız süzülən göz yaşlarıma daha heç cür əngəl ola bilmədim. Lakin bütün cəhdimlə səsimi içərimə vurub, hönkürtümü boğazımdaca boğdum.
Bu vaxt Mətanət bibi və yanında Lalə, onlar hər ikisi eyni anda eyvana çıxdılar. Məni görməsi ilə gözlərinə inanmayıb içini çəkən Lalə quş kimi qanadlanıb uça- uça pilləkənləri enib yanıma gəldi. Mətanət bibi əlini dodaqlarının üstünə apardı.
-- Yağmur... Qızım...
Nəcəf əmi deyəsən kövrəlmişdi, lakin təbiətinə xas bir