xüsusiyyətlə bunu bizə bəlli etməməyə çalışırdı. Bu anlar qəlbindən nələr keçirdi bilmirəm, ancaq daha burada dayanmağa qüvvəsi qalmadı, durmayıb evə keçdi.
Lalə mənə çatar- çatmaz bağrına basıb xeyli buraxmadı. Dönə-dönə öpdü.
- Gör, bir kim gəlib ilahi! Yağmurum gəlib!
Birdən gözü əlimdə tutduğum səbətdəki körpəyə sataşdı. Heyranlıqla içini çəkib gülümsündü:
- İlahiii....! Sən, bir buna bax..! - Təbəssümlə səbəti məndən alıb qucağına götürdü. Körpənin üzündən öpdü - Caan... Qurban sənə!
Mətanət bibi kövrəlmiş halda mənə yaxınlaşdı.
- Xoş gəlmisən, qızım! - deyib, məni köksünə sıxdı - Gəl, gəl burada dayanma.
Evin qapısından içəri addım atanda qeyri - ixtiyarı ayaq saxladım. Yasinin böyüdülüb çərçivəyə salınmış fotoşəkili kamodun üstündə həmişəki kimi hələ də öz yerində dururdu.
Qazandığı medallar, diplomlar, fəxri fərmanlar ümumiyyətlə ona aid olan hər şey və hər şey eynilə beş il əvvəl olduğu kimi burada idi. Yerindən tərpənməmişdi. Əksinə sayı biraz da çoxalmışdı.
Bu beş il ərzində gülməyi unudan qəmli gözlərim əmim oğlunun şəkildən mənə dikilən o mavi gözlərinə zillənib qalmışdı.
Nə vaxtsa hansısa bir ölkədə çempionat zamanı çəkilmişdi bu şəkil. Erməni əsilli rəqibinə cəmi bir fəndlə qalib gələn Yasinin qələbə sevincini auditoriyaya yaşatdığı o anın fotosu idi bu şəkil. Düyünlənmiş yumruqlarını məğrur bir əda ilə havaya qaldırmış Yasinin kömür rəngli qara saçları alnına dağılmış, çatılan qaşlarının altından obyektivə zillənmiş iri mavi gözləri üzündəki həmişəki ciddi ifadə, qorxubilməz duruşu ilə o qədər təbii və canlı idi ki, sanki fotoşəkildən deyil, qarşımda dayanmış birbaşa üzümə baxırdı mənim.
Onsuz da anlaşılmaz duyğular içində idim, bu şəkli görməyimlə özümü daha da birtəhər hiss elədim.
Bu anlar ağlıma belə gətirməzdim ki, uzun müddətdir xarici ölkələrdən birində yaşayan və məhz bu gün vətənə dönən Yasin elə bu dəqiqələrdə hava limanına enib.
Bilmirəm haradasa belə bir fikir oxumuşdum.
,, Həyatda heç bir qarşılaşma təsadüfi