etməyə bilir. Bunu nəzərə alıb diqqətdə saxlayın ki, məni xəfifə almayın. - deyib, sonra əlavə etdi- Sizin atamla görüşünüz baş tutanda mən şəhərdə deyildim. Əgər birgə işləmək qərarı almışıqsa mənim də müqavilənin şərtləri ilə tanış olmaq hüququm var.
-- Əlbəttə, buyurun! - Şirkət nümayəndəsi onun fikrinə hörmətlə yanaşdı.
Pünhan sənədləri gözdən keçirdiyi bu məqamda qarşı masaya keçib onunla üzbəüz əyləşən gənc bir qız oğlanın diqqətini özü də hiss etmədən önündə duran sənədlərdən yayındırdı. Nəzərləri qarşı masaya zillənib qaldı.
Bir anda ofsunlanmış kimi gözünü qızdan çəkə bilməyən Pünhan gələcəkdə iş quracağı əməkdaşın ona nə dediyini artıq duymurdu belə. Çox keçmədi ki, qovluğu qapayıb bütün diqqətini qarşı masaya cəmlədi.
Bu dəqiqələrdə qız onunla üzbəsurət əyləşən rəfiqəsi ilə şirin söhbətə dalmışdı.
Onun çiyninə dağılmış gecə kimi qara, şümal düz saçları, girdə üzü, dolu yanaqları, balaca burnu və dolğun dodaqları vardı. Gözəl gözləri və yanağındakı qəmzə onun uşaq kimi məsum çöhrəsinə biraz da gözəllik qatmışdı.
Pünhan artıq bura nə üçün gəldiyini, ən əsası masadakı adamı belə unutmuşdu.
Qız isə qonşu masadan ona zillənmiş bu baxışların fərqində belə deyildi.
Pünhan ona həyəcan verən hiss və duyğuların
sehrində itib- batmış bir halda özündən biixtiyar pıçıldadı:
" Sən kimsən, belə? "
-- Anlamadım, Pünhan bəy.
Pünhan qulağına dolan bu səslə masada tək olmadığını xatırlayıb özünü dərhal topladı. Üzünü əməkdaşa tutub :
-- Üzr istəyirəm. Əgər atam da razılığa gəlibsə o zaman xeyirli - uğurlu olsun!- deyib ona əl uzatdı. Bir- birinin əlini sıxdılar.
Pünhanın nəzərləri yenidən qarşı masaya doğru yönəldi.
Həmin gün Pünhan əməkdaşını yola saldıqdan sonra da kafeni tərk etməmişdi. İlk baxışda vurulduğu qızın masadan qalxdığı ana, dəqiqəyə qədər səbr edib gözləmiş, onun kim olduğunu öyrənməyi qərara almışdı.
Qızın diqqətini çəkmədən onun mindiyi taksinin izinə düşüb təqib etmişdi. Yollar onu heç təxmin etmədiyi qapının önünə