n üçün, sənin gələcəyin üçün edirəm. Bilirsən ki, mənim nəyim varsa hamısı sənindir. Sən də çalış, əziyyətimi yerə vurub, məni peşman eləmə!
Pünhan atasının bu sözlərindən istər- istəməz şübhəyə düşüb, narahat göründü:
-- Bu sözlər neyçündur? Nə nöqsanım olub, ata?
Tofiq oğlunun üzündəki çaşqınlığı mənalı bir təbəssümlə qarşılayıb :
-- Sən mənim nəyi nəzərdə tutduğumu çox gözəl bilirsən. - dedi. Fikrinə aydınlıq gətirdi - Vaxtlı- vaxtında dərmanlarını qəbul elə! Müalicəni axsatma!
Pünhanın mimikası göz qırpımında dəyişdi. Bəlli etməməyə çalışsa da gərgin göründü. Bununla belə təmkinini pozmayıb olduqca sakit tərzdə :
-- Narahat olma! Mən daha əvvəlki Pünhan deyiləm! Özümü olduqca yaxşı və gümrah hiss edirəm! Keçmişin üstündən xətt çəkib yenidən həyata bağlanmışam! Bundan əmin ola bilərsiniz! - dedi. Sözlərinin təsdiqi kimi əlavə olaraq bunu xüsusi vurğuladı.- Mən artıq gələcəyim üçün nələrsə etmək, həyatımı yenidən qurmaq istəyirəm! Düşünürəm ki, buna haqqım var!
-- Əlbəttə quracaqsan!- Tofiq oğlunun müqəddəratından nigarançılıq çəksə də onu ruhdan salmamaq üçün bunu əminliklə dedi-
Ömrünün sonunadək keçmişlə yaşaya bilməzssən! Təbii ki, belə olacaq! Ancaq bunlardan öncə səhhətini düşün! Həm də ciddi şəkildə düşün! Tələsmə! Nəzərində tutduğun qalan işlərin də öz vaxtı, öz vədəsi var, əlbət!
Pünhan könlüncə olmayan bu söhbətdən qanının qaraldığını bütün cəhdi ilə ört- bastır etməyə çalışaraq təkrar etdi:
-- Mən sağalmışam ata! Axı, siz niyə hələ də mənə şübhə ilə yanaşırsınız? Bu nə vaxta qədər belə davam edəcək?
-- Təki belə olsun! Mən də bunun əksini istəmirəm. Bizim də tək istəyimiz budur! Bunu özün də gözəl bilirsən. Lakin bunu da bilməni istəyirəm ki, xəbərin olsun, mən dünən psixoloqla görüşdüm.
Söz bu yerə gəlib çatanda Pünhan atasına sözlərinin davamını gətirməyə fürsət verməyib yerindən qalxıb salonu tərk elədi.
Tofiq narazı baxışlarla oğlunu qapıya qədər ötürüb daha sonra çevrilib məyus halda öz xanımına baxdı:
-- Dünən psixoloq mənə