TALEYİMSƏN

1. BÖLÜM
Bu əhvalata haradan və necə başlayacağımı düzü özüm də bilmirəm...
Bitib tükənməyən kədərindən, qəmindənmi, yoxsa qayğısız xoş günlərindənmi?
Həyatıma səssiz -sədasız soxulub özləri ilə fırtınalar gətirən insanlardanmı, yoxsa fələyin taleyimə yazdığı məşəqqətli ömür yolundanmı....? Bilmirəm.... Təəssüf ki, bilmirəm...
Bildiyim və dərk etdiyim bir şey var ki, səhv insanların həyatımda yer almasına, taleyimi qaraltmasına izn verdiyim üçün daha çox özümə acığım tutur.
... Taleyimin axışını dəyişən həmin o axşam mən rayona çatanda hava artıq qaralmışdı. Məhəllədə kimsə gözə dəymirdi.
Yol uzunu olub- keçənləri, unutmaq istədiyim hər şeyi, yaşadıqlarımı- bunu mənə yaşadan insanları təkrar və təkrar xatırlayıb bir daha alt -üst olmuşdum. Özümü ağır döyüşdən çıxan məğlub bir əsgər kimi yorğun və taqətsiz hiss edirdim. Unutmaq istəyirdim hər şeyi. Həyatımda yer alan bütün cirkinlikləri, iyrənclikləri. Hafizəmdən birdəfəlik silib atmaq, həyata yenidən bağlana bilmək, insanlara inanıb güvənə bilmək istəyirdim. Lakin bacarmırdım.
Gəlib çatdıq. Mən əvvəllər bu məhəlləyə necə böyük sevinclə, necə böyük coşquyla gələrdim. Hər qarışının məndə bir xatirəsi vardı buraların. Ancaq indi...
Əfsus ki, bu dəfə belə deyildi.
Taksidən enib tədirgin addımlarla darvazanın önündə dayandım. Bu arada taksi sürücüsü maşının yük yerindən çemodanı götürüb qapının ağzında yerə qoydu. Təşəkkür etdim. O, maşına əyləşib sürüb getdi.
Acımasız həyat əlimdən hər şeyimi almışdı! Mənə məxsus olan hər şeyi! Xəyallarımı, arzularımı, canımdan çox sevdiyim, lakin ölənədək üzümə baxmayan, məndən üz döndərən atamı!
İndi yanımda 10 günlük körpəm və bir də çəhrayı rəngli çemodan idi.
Dəqiqələr bir- birini əvəz edirdi, mən isə qapının zəngini çalmağa hələ də tərəddüd edirdim.
Buradan ayrıldığım uzun zaman olmuşdu. Həyatın hər üzünü görəndən sonra tək ümid yerim əmim, tək sığınacağım isə əmimin evi idi. Bilmirdim o, məni necə qarşılayacaq,