ayaq basıb, bunu mütləq qeyd etmək lazımdır! - deyə, bilərək ona sataşıb, irişdim.
Gözünü bir anlığa yoldan çəkib :
-- Sən nə vaxt ağıllanacaqsan? - deyə, ümidsiz nəzərlərlə üzümə baxdı.
Şıltaq təbəssümlə :
-- Ehtimal belə olunmur! Gözləmə yəni! - dedim.
Bu dəmdə gələn zəngə cavab vermək üçün Yasin telefonu qulağına tutdu:
-- Eşidirəm əmi. - Bir anlıq susduqdan sonra təkrar dilləndi - Biz yoldayıq, evə gedirik. Yağmur mənimlədir, narahat olma.
Atamın səsini aydın duydum :
-- Lap yaxşı! Oğlum, səndən daha bir xahişim var.
-- Buyur əmi, eşidirəm.
-- İşlər elə gətirdi ki, mən qəflətən çıxıb gedəsi oldum, xəbər edə bilmədim. Yəni bu gün şəhərdə olmayacam. Bilirəm, sənin də işlərin var, ancaq gərək üzrlü sayasan. Belə alındı. Dediyim odur, ev- eşik, uşaqlar sənə əmanət!
Yasin yaranmış vəziyyətdən razı qalmasa da etiraz da edə bilmədi. Atamı arxayın edib:
-- Başa düşdüm! Narahat olma! - dedi.
Bu cavabı Yasindən dünyanda atamın telefonda gümrah səsi eşidildi:
-- Ay, çox yaşa! Çalışaram, sabah mütləq qayıdıb gəlim.
Söhbəti yekunlaşdırıb məyus nəzərlərlə üzümə baxan Yasin qanının qaraldığını gizlətmədən açıq dedi:
-- Yenicə Allahıma şükr etmək istəyirdim ki, nəhayət sənin cəngindən qurtuluram, alınmadı. Bir gün də səbr etməli olacam. Çarəm nədir? Ya səbr!
-- Şikayətlənmə bu qədər! Mən sandığın qədər də əzazil, qəddar biri deyiləm.
Dilini nirçıldadıb istehza ilə dedi:
-- Yox əşi, nə danışırsan? Qətiyyən!
Tərs baxışlarla onu süzsəm də bu məqamda onu qıcıqlandırmaq üçün ağlıma tutarlı bir söz gəlmədiyindən dodaqlarımı hikkə ilə bir-birinə sıxdım.

***
Xeyli müddətdir valideynlərini Rəhmanın evinə elçi göndərmək üçün dəridən- qabıqdan çıxıb onları razı salmağa çalışan, lakin buna heç bir şəkildə müvəffəq ola bilməyən Pünhan bu axşam evdə bu qərarından valideynlərinə söz açmaq fikrində idi. Lakin o, evə gəlib çıxanda atasını evdə görmədi. Anası salonda bacısı Ləmanla birlikdə idi. Pünhan məyus və kədərli halda keçib divanda əyləşdi. Nəcibə