ə xanım oğlunun əhval -ruhiyyəsinə diqqət edib qayğılandı.
-- Niyə kefin yoxdur? Nə baş verib?- deyə xəbər aldı.
Pünhan qanıqara halda baxışlarını qaldırıb anasının üzünə baxdı. Sualını cavablandırmaq əvəzinə onu narahat edən sualı özü ona verdi:
-- Danışdın atamla?
Ona ünvanlanan bu sualla Nəcibə xanımın çöhrəsi buludlandı. Gizli narahatlıq və tədirginlik içində qızı Ləmanla bir- birlərini süzdülər.
Pünhan ürəyini sıxan iztirablardan təngə gəlmiş bir halda davam edən bu sükuta səbirsizləndi:
-- Niyə susursan ana, bir söz de.
Nəcibə xanım nə deyəcəyini bilməyib ağzını sürüdü.
-- Söz açdım yanında.
Pünhanın qaşlarının düyünü bir anda açıldı, ifadəsi dəyişdi. Ruh yüksəkliyi ilə :
-- Çox gözəl! Yaxşı bəs, nəticə? - Sonsuz maraq içində gözünü anasının dodaqları arasından çıxacaq kəlmələrə dikib, intizarla gözlədi.
Nəcibə xanım oğlunun bu cavaba verəcəyi reaksiyanı gözüyumulu bildiyindən çətinliklə dilləndi:
-- Nəticə odur ki, ağzımın üstündən vurdu. Bu barədə düşünməsi hələ tezdir dedi. Bir sözlə " Olmaz! " dedi.
Pünhanın dodaqları o andaca bir- birinə kip sıxıldı. Gərgin göründü. Lakin səbr edə bilməyib səbəbini sual etdi.
-- Neyçün tezdir? Nəyi səbəb gətirdi?
Nəcibə xanım dərin bir ah çəkib dedi:
-- Səbəb budur, o, hələki səndən əmin- arxayın deyil, tam sağaldığına inana bilmir.
Pünhan özunü pərt hiss etsə də qürurunu sındırmaq istəməyib qıyğacı baxışlarla bacısı Ləmanı süzdü. Üzünü təkrar anasına tutdu:
-- Onunla bir də danışmağa cəhd et. Məsələni açıq şəkildə izah et. Bunu bilin ki, mən nə vaxtsa evlənsəm, o qız Yağmur olacaq, qeyrisi əsla!
-- Pünhan, niyə belə tərslik edib bizi üzürsən? Sən ki, daha uşaq deyilsən.
Pünhan barmağını anasına tuşlayıb qeyzlə silkələdi:
-- Siz məni anlamaq istəmirsiniz, ancaq məndən özünuzə qarşı anlayış tələb edirsiniz!
Oğlunun bu rəftarından Nəcibə xanımın çöhrəsi sərt ifadə aldı. Məzəmmətlə onu süzdü :
-- Deməli, sən bir qıza görə öz doğma ata- ananın üzünə ağ olub, bizi hədələyirsən?
-- Mən o