n durmayıb iti addımlarla salonu tərk elədi.
Tofiq onu saran gərginliklə xanımına baxdı.
-- Nə baş verib?
-- Rəhmangilə elçi getməyimizi istəyir. Mən də sənin nə düşündüyünü gizlətməyib açıq danışdım. Nəticəsi də bu oldu.
Tofiq gözlərini bir nöqtəyə zilləyib fısıldadı. Sükuta qərq olub xeyli düşüncəli göründü.

Aradan xeyli vaxt ötdu. Bu müddət Pünhanı qərarından dönməyə nəinki kömək etmişdi, əksinə Yağmura olan hissləri biraz daha möhkəmlənmişdi. O, indi Yağmurdan başqa heç nə düşünmək iqtidarında deyildi. Həyatında yer alan nə varsa arxa plana atmışdı. Daha işləri ilə də bir o qədər maraqlanmırdı. Ata- anasını razı sala bilməyin yollarını arayan Pünhan bu fikirlə yatıb- qalxır, məsələni yoluna qoya bilmədiyini gördükcə hərəkət və davranışlarına hakim ola bilmirdi.
Oğlunun fikrindən vaz keçmədiyini və evdə bu mövzu ilə bağlı demək olar hər gün yeni bir qalmaqal yaratdığını görən Tofiq bütün bunlara son qoymaq ümidi ilə çox düşünüb- daşındıqdan sonra bir gecə onu yanına çağırtdırdı. Pünhan yenə öyüd- nəsihət eşidəcəyi və hər zaman olduğu kimi atasından o ki var danlaq yeyəcəyi qənaəti ilə könülsüz addımlarla onun qarşısına çıxdı. Səsi- səmiri çıxmadan dayanıb nə deyəcəyini gözlədi.
Onu başdan- ayağa diqqətlə süzüb, nəhayət dilə gələn Tofiq sözü uzatmadan birbaşa mətləbə keçdi.
-- Mən o qapıya gedib o, qızı səninçün istəyəcəm. Bunu edəcəm! Ancaq indidən deyirəm, bil, " Yox " cavabı alıb əliboş geri qayıtmalı olsam, ikinci dəfə buna cəhd etməyəcəm! Və sən də bunu bir daha məndən tələb etməyəcəksən! Aydındır?
Atasından bu kəlmələri duyanda Pünhan təxmininin onu yanıltdığını anladı. Xeyli yüngülləşdiyini hiss etsə də, dinib bir söz demədi. Tofiq oğlunun bu sükutu qarşısında qətiyyətlə :
-- Ondan sonra bu mövzu bir dəfəlik bağlanacaq! - dedi. Ardınca da əlavə etdi- Mən, Rəhmanla bir ton çörək kəsmişəm! Aramızda illərin xətir- hörməti var, istəmirəm qız üstündə salamı kəsib bir -birimizdən üz döndərək. - Zəndlə yenə oğlunu süzdü - Çatdı fikrim