sənə?
Pünhanın yenə səsi- sədası çıxmadı. Tofiq vəziyyəti belə görüb şübhəylə soruşdu:
-- Nooldu? Nə fikirləşirsən?
Pünhan bu suala yenə özünəməxsus tərzdə cavab verdi:
-- Fikirləşirəm ki, əgər dostun da sənin qədər dostluğa, aradakı xətir- hörmətə, duz- çörəyə dəyər verirsə, səni əliboş geri qaytarmamalıdır.
Oğlunun eqoistliyi, təkəbbürü Tofiqi hər zaman hədsiz gərsə də vəziyyəti daha da çətinləşdirmək istəməyib mümkün qədər mülayim tonda :
-- Hər halda bir sözdür də dedim sənə. Nəzərə alsan, sənin üçün də, bizim üçün də xeyirlisi olar. Mən xəbərdarlığımı sənə bu başdan edirəm! - dedi.
Bu sözlər Pünhanı açmadı. Əhvalı tamam korlandı. Odur ki, narazılıqla dodağını büzüb, daha bir söz demədi. Bu məsələdə məğlub tərəf olmaq, " Yox " cavabı alıb Yağmurun bir başqasına verilməsinə qatlana bilmək, buna göz yummaq və bunu heçnə olmamış kimi normal qəbul etmək fikrini, düşüncəsini o, yaxınına belə buraxmaq istəmirdi.
Onu dəli edən bu düşüncələr içində adəti üzrə dişiylə alt dodağını sıxıb çeynədi. Zahirən sakit görünsə də ağlından nə keçirdiyini əslində bu anlar kimsə bilmədi.
Oğluna bələd olduğundan tədirginliyini haqlı olaraq üzərindən ata bilməyən Tofiq gələcək günlərin narahatlığını indidən hiss edib duymuş kimi olurdu.

***
Bu gün həftənin bazar günü idi. Yuxudan oyanıb salona keçəndə Nərgiz bibini bizdə gördüm.
O, bizim yaşadığımız prospektdən bir qədər irəlidə olurdu. Həyat yoldaşını itirəndən sonra qızı Aysellə birlikdə atamın məsləhəti ilə bizə yaxın məsafədə yerləşən yaşayış binalarından birinə köçmüşdü. Şəhərin mərkəzində yerləşən klinikaların birində həkim kimi fəaliyyət göstərirdi.
O, mənim bibim olsa da əslində ana əvəzi idi bizə. Nə sıxıntım, nə problemim olsa onun yanına qaçırdım. Atamdan sonra bu həyatda təkcə bibim Nərgizin sözündən çıxa bilmirdim. Onun dəyəri və yeri qəlbimdə bir başqa idi. Anamın ətrini ondan alıb, ona sığınardım hər zaman. Sədəf də bunu yaxşı bilirdi. Bu səbəbdən də mənə söz keçirə bilmədiyi məsələlərdə mütləq