çəkdiyini hiss edib özünü yığışdırdı. Vaxt itirmədən maşını hərəkətə gətirib sürətlə ötüb yanından keçdi. Lakin bir sual onun zehnini dəhşətli dərəcədə məşğul etməyə başladı.
Əvvəllər burada rastlamadığı bu oğlan kim idi? Bu evdə nə gəzirdi? Rəhmanın yaxınlarından biri idimi, yoxsa bilmədiyi başqa bir səbəb vardı?
Pünhan özünə verdiyi suallara heç cür cavab tapa bilmirdi.
Aşiq olduğu qızın qapısından çıxan gəncin kim olduğunu öyrənə bilməməsi onun rahatlığını bir göz qırpımında əlindən almışdı. Qısqancliq hissi onun yatmış duyğularını özü də hiss etmədən üzə çıxarıb qəzəbini bir anda oyatmışdı.
Yasinin çöhrəsi gözünun önündən çəkilib getmirdi. Daxilində tüğyan edən şübhəli duyğular içində vurnuxur, düşünüb dururdu.
-- Bu sima mənə haradansa tanış gəlir. Harada gördüyümü axı niyə yadıma sala bilmirəm?!
Yolboyu ancaq bu haqda düşünüb durmuşdu.
***
Sədəf Ceylanı hər zaman olduğu kimi mehriban və səmimi qarşıladı. Qulluğunda durdu.
Sədəf mənim ögey anamdır. Mənim altı, məndən iki yaş böyük olan bacım Zeynəbin isə səkkiz yaşı olanda atam onunla evlənib.
O, bizə qarşı həmişə isti münasibət göstərib qayğımıza qalsa da mən bu qadınla heç cür yola getmirdim. Sözün düzü atamı onunla bölüşə bilmirdim. Atama həddən ziyadə bağlı idim. Onunla nəfəs alırdım. O, məni şahzadə kimi böyüdüb əl üstündə saxlamışdı. Hər daim nazımla oynamışdı. Bir kəlməmlə dünyanı ayaqlarımın altına sərirdi. Hələ bu günədək bir dediyim iki olmamışdı. Evdə hər şey mənim istəyimə uyğun ölçülürdü. Mənə olan diqqət və qayğı bir ayrı idi. Buna görə də özümü tanıyıb həyatı dərk etməyə başlayana qədər mən kədərin, qəm- qüssənin nə demək olduğunu hiss etməmişdim. Bu səbəbdən ərköyün, dəymədüşər idim.
Ağlıma belə gəlməzdi ki, çox keçməyəcək, həyat bu yaşıma qədər yaşadığım bu xoş günləri burnumdan bircə-bircə gətirəcək. Bu gün gülən gözlərim sabah göz yaşından, qəm- qüssədən savayı heç nə tanımayacaq.
....Həmin axşam Yasin bizdə qaldı. Atamla bir guşəyə çəkilib uzun- uzadı nə barədəsə