tapa bilməyib çox vaxt mübahisə etdiyimiz və fərqli düşüncələrə sahib olduğumuz üçün mən onu qıcıqlandırmaq naminə hər zaman belə xitab edirdim.
Telefonu qulağına tutub gözləyən Yasinin zənginə tezliklə cavab verildi. Və o, qanıqara halda :
-- Əmi... Bağışla narahat edirəm səni... bu qız.... nə deyir belə? Sən doğrudan buna razısan? - Suallara ara verib bütün diqqəti ilə dinləməyə başladı.
Atama zəng vurması məni cin atına mindirdi.
-- Deməli, sən mənə inanmırsan, hə? - Hikkəli bir əda ilə üzümü çevirib onu oradaca qoyaraq qapıya üz tutdum- Nə deyirəm ki, qoy belə olsun!
Arxadan qulağıma onun səsi doldu:
-- Aydındır, başa düşdüm! Arxayın ol!
O, bunu deyib söhbətə son verərək arxamca gəldi, göz qırpımında mənə catıb ərklə:
-- Gözlə görüm! - dedi.- Ünvanı de.
Qanlı -qanlı gözlərinin içinə baxaraq bilərək susdum. Yasin cavab tələb edən nəzərlərlə üzümə baxmağa davam elədi. Lakin səbrinin get- gedə tükəndiyini hiss edib bir də təkrar etdi:
-- Ünvan!
-- Bəlkə gedib Sədəf gəlinbacından da soruşasan? Ürəyin sakit olsun!
Mənim bu kinayəli sözlərim qarşısında o, özünü qətiyyən sındırmadı. Əksinə məni qıcıqlandırmaq üçün tamam sakit tərzdə :
-- Problem deyil! - dedi- Lazım gəlsə, ondan da soruşaram.
O, belə deyəndə acıqla :
-- Sən zəhmət çəkmə, mən özüm gedərəm! - dedim- Onsuz da bir- birimizin dilini anlamırıq.
Narazılıqla fısıldadı:
-- Ünvanı deyəcəksən? - Dayanıb gözlədi.
Mən onun sualını cavablandırmaq əvəzinə bu sözləri dedim.
-- Sən ümumiyyətlə Bakıya yola düşməyi nə vaxt planlaşdırırsan? Əminəm ki, Jalə də çox darıxır.
Yasin tutqun nəzərlərlə üzümə bir xeyli baxdıqdan sonra :
-- Əgər bunu bilmək sənə bu qədər maraqlıdırsa, o zaman aydınlıq gətirim, rahat ol! Mən bura öz xoşumla gəlməmişəm, əmi çağırdı, gəldim. Bir gün də qal dedi, sözünü yerə sala bilmədim, qaldım. Halbuki mənim özümün də Bakıda bütün işlərim yarım qalıb. İndi bir zəhmət, ünvanı de, səni aparım, mən qayıtmalıyam. Görüləsi vacib işlərim var.
.... Taksiyə