SENDEN NİYE KÜSÜM, İNCİYİM AXI

Bir elçim buludsan, bir ovuc da od,
Bir azca yaxınsan, bir azca da yad.
Sen meni yaşadan ebedi heyat,
Senden niye küsüm, inciyim axı?

Gözümde ağ-qara şekilin qalıb,
Hicranın qelbimde çoxdan iz salıb.
“Deli Meherremin bax, şair olub,
Senden niye küsüm, inciyim axı?

Cavan ömrüm keçdi qasırğalarda,
Dözmüşem yüz bele boranda, qarda.
Eşqe düşüb qelbim o ilk baharda,
Senden niye küsüm, inciyim axı?

Çinarda yazılmış ikice addı,
Onlar da hereye başqa cür çatdı.
Vallah, her xatiren bir hiss oyatdı,
Senden niye küsüm, inciyim axı?

Bu nece oyundu, hele bilmirem,
Meni atdın coşan sele, bilmirem?
Ölmek isteyirem, öle bilmirem,
Senden niye küsüm, inciyim axı?

Keder qalaq-qalaq, qem axın-axın,
Nece olacaqdı mensiz sabahın?
Yazan bele yazıb, ta ne günahın,
Senden niye küsüm, inciyim axı?

Bu dünya mensiz de keçinecekdi,
Her yolu, cığırı güldü, çiçekdi?
Seni menden alan zalım ürekdi,
Senden niye küsüm, inciyim axı?

Göz yaşım eyneye döndü gözümde,
Sonda etibarsız çıxdı dizim de.
Mum oldu, eridi bu sert dözüm de,
Senden niye küsüm, inciyim axı?

“Deli” Meherremin üreyi qemdi,
Mene çekdirdiyin bu ne sitemdi?
Sensiz keçen ömrüm özge alemdi,
Senden niye küsüm, inciyim axı?