SƏNDƏN NİYƏ KÜSÜM, İNCİYİM AXI

Bir əlçim buludsan, bir ovuc da od,
Bir azca yaxınsan, bir azca da yad.
Sən məni yaşadan əbədi həyat,
Səndən niyə küsüm, inciyim axı?

Gözümdə ağ-qara şəkilin qalıb,
Hicranın qəlbimdə çoxdan iz salıb.
“Dəli Məhərrəmin bax, şair olub,
Səndən niyə küsüm, inciyim axı?

Cavan ömrüm keçdi qasırğalarda,
Dözmüşəm yüz belə boranda, qarda.
Eşqə düşüb qəlbim o ilk baharda,
Səndən niyə küsüm, inciyim axı?

Çinarda yazılmış ikicə addı,
Onlar da hərəyə başqa cür çatdı.
Vallah, hər xatirən bir hiss oyatdı,
Səndən niyə küsüm, inciyim axı?

Bu necə oyundu, hələ bilmirəm,
Məni atdın coşan selə, bilmirəm?
Ölmək istəyirəm, ölə bilmirəm,
Səndən niyə küsüm, inciyim axı?

Kədər qalaq-qalaq, qəm axın-axın,
Necə olacaqdı mənsiz sabahın?
Yazan belə yazıb, ta nə günahın,
Səndən niyə küsüm, inciyim axı?

Bu dünya mənsiz də keçinəcəkdi,
Hər yolu, cığırı güldü, çiçəkdi?
Səni məndən alan zalım ürəkdi,
Səndən niyə küsüm, inciyim axı?

Göz yaşım eynəyə döndü gözümdə,
Sonda etibarsız çıxdı dizim də.
Mum oldu, əridi bu sərt dözüm də,
Səndən niyə küsüm, inciyim axı?

“Dəli” Məhərrəmin ürəyi qəmdi,
Mənə çəkdirdiyin bu nə sitəmdi?
Sənsiz keçən ömrüm özgə aləmdi,
Səndən niyə küsüm, inciyim axı?