Gecənin səssizliyində nəsə əskikdir; televizordan gələn səs belə yerini tapmır. Masadakı iki fincandan biri soyuyur, kimə toxunsam, əllərim sənin izini axtarır. Küçədən keçən addımların səsini dinləyirəm artıq; bəlkə gələrsən deyə. Keçən hər maşının uğultusu qulağıma bir ehtimal kimi gəlir.Telefonun ekranına baxıb sonra bağlayıram; bir mesajın o qısa “salam”ı belə indi dünyanı dəyişdirərdi. Bir mahnı çalır, amma nəqarəti sənə aiddir, hər “bilirsən” dediyində gözlərim dolur. Yastığın digər yarısı boşdur; səhərlər o boşluğu içimlə isitməyə çalışıram, amma faydası yoxdur.
Gülüşünü xatırlamaq bəzən həm dərman, həm də ağrı olur. Bir söz, bir baxış, o tanış hərəkətin hamısı bir film kimi dönüb durur beynimdə. İnsan nəyin əskik olduğunu ən çox xırda şeylərdə anlayır; dadsız bir qəhvə qoxusunda, alışdığımız bir zarafatın yarımçıq qalmasında.
Gəl, mənə danış, zaman necə oldu da bu qədər yavaşladı. Gəl de, niyə hər küçə sənin adını pıçıldayır? Gəlsən, bəlkə susarıq, bəlkə danışıb bütün səssizlikləri aşarıq; amma indi hər şey sənin gəlməni gözləyirmiş kimi.