Gecenin sessizliyinde nese eskikdir; televizordan gelen ses bele yerini tapmır. Masadakı iki fincandan biri soyuyur, kime toxunsam, ellerim senin izini axtarır. Küçeden keçen addımların sesini dinleyirem artıq; belke gelersen deye. Keçen her maşının uğultusu qulağıma bir ehtimal kimi gelir.Telefonun ekranına baxıb sonra bağlayıram; bir mesajın o qısa “salam”ı bele indi dünyanı deyişdirerdi. Bir mahnı çalır, amma neqareti sene aiddir, her “bilirsen” dediyinde gözlerim dolur. Yastığın diger yarısı boşdur; seherler o boşluğu içimle isitmeye çalışıram, amma faydası yoxdur.
Gülüşünü xatırlamaq bezen hem derman, hem de ağrı olur. Bir söz, bir baxış, o tanış hereketin hamısı bir film kimi dönüb durur beynimde. İnsan neyin eskik olduğunu en çox xırda şeylerde anlayır; dadsız bir qehve qoxusunda, alışdığımız bir zarafatın yarımçıq qalmasında.
Gel, mene danış, zaman nece oldu da bu qeder yavaşladı. Gel de, niye her küçe senin adını pıçıldayır? Gelsen, belke susarıq, belke danışıb bütün sessizlikleri aşarıq; amma indi her şey senin gelmeni gözleyirmiş kimi.