En çox da susanda ağrıyırsan, çünki demediyin her söz üreyinde daş kimi böyüyür.Danışmaq istediklerin boğazında düyünlenir, amma deye bilmirsen çünki bilirsen, artıq ferqi yoxdu. Sözler sanki içinde qışqırır, amma sessiz qalmaq daha az acı verir deye seçirsen sessizliyi. Ele anlar olur ki, kimse necesen? deyir, sen de gülümseyib yaxşıyam deyirsen, halbuki içinde fırtına qopur. Sen susursan, amma sükutun çox şeyi deyir. O sükutda yorğunluq da var, qırılmış ümidler de.Ve bir gün anlayırsan ki, bezen susmaq qorxudan deyil, çaresizlikden olur. Çünki ne desen de, heç ne deyişmeyecek tek deyişen sensen ve o da sessiz-sessiz içinde