tapdı,
hansı ki, get-gedə daha çox
qeyri-tarixi faktorlara yönəlmə ilə
bağlı kateqoriya və metodlardan
imtina edirdi. Feminizmdə cinsin
təcrübəsi deyil, genderin
təcrübəsi nəzərdən keçirilir, yəni
bioloji-anatomik deyil, mədəni-
psixoloji xarakteristikalar, belə ki,
praktiki olaraq, cinsin təzahürü
və bioloji cinsilik yalnız «qarşılıqlı
təsirin insaniləşmə»sinin
məhsulu kimi mövcuddur.
Müəyyən mədəniyyətə, «insanın
təbiəti»nə, onun cins
xarakteristikalarına xas olan cins
təsəvvürlərinin feminizmə
müvafiq aid edilməsi patriarxatla
bağlı bir sıra gizli məsələlərin
qeyri-tənqidi qəbulu deməkdir
(bax: patriarxat). Bura əmək
bölgüsünün müəyyən tiplərini,
tabeliliyin iyerarxik prinsiplərini,
elmin, fəlsəfənin, tərəqqinin
mücərrəd-texnoloji anlamını aid
etmək olar. Bu səbəblərdən irəli
gələrək feminizmdə cinslərarası
münasibətlər hakimiyyət
münasibətlərinin bir tipi kimi
başa düşülür, belə ki,
«obyektivlik» adı altında
bəşəriyyətin özünün maraqları
olan bir hissəsi, eyni zamanda, o
biri hissəsinin də maraqlarını
təqdim edir. Feminizm
nəzəriyyəçilərinin fikrincə, bu tip
mədəniyyətlərdə qadın sadəcə
« başqası» kimi təqdim olunur.
Feminizm nümayəndələri hesab
edirlər ki, cəmiyyətin kişi və
qadınlara münasibətdə tətbiq
etdiyi rasional nəzarət sxemi
fərqlənir, bununla bərabər, qadın
mənəviyyatı tipi təmin olunmamış
qalır. Ona görə də feminizmin
məqsədi qadın mənəviyyatının
«susma sferasından»
çıxarılmasıdır. Feminizmin bir sıra
istiqamətləri mövcuddur,
onlardan bir qismi az tanınmış
(məsələn, anarxofeminizm,
konservativ feminizm, humanist
feminizm), bəziləri isə kifayət
qədər geniş müzakirə olunandır
(burjua feminizmi, radikal
feminizm, liberal feminizm, «Qara
feminizm» və s.). Belə bölgünün
özünü problematik hesab etmək
olar, belə ki, o, feminizm kimi
qeyri-ənənəvi dünyagörüşün
(özünün nəzəriləşdirmə və
praktika üsullarının alternativləri
ilə) ənənəvi nöqteyi-nəzərdən
qiymətləndirilməsini nəzərdə
tutur ( məs.,